'Je handen aftrekken van het Stadshart, dat kan gewoon niet. Daar heb je heel Lelystad mee'

Onder ondernemers in het Stadshart is geen draagvlak voor reclamebelasting. Foto: Egbert Voerman

In het meest cynische geval zou je zeggen dat het gebrek aan draagvlak voor de reclamebelasting in het Stadshart een overwinning is voor de voormalige ondernemersvertegenwoordiging van Hart van Lelystad. Die hebben ten slotte in een krantje onlangs opgeroepen te stoppen met die reclamebelasting.

Het is dan wel een pyrrusoverwinning, want de draagvlakmeting laat vooral zien dat er geen enkel vertrouwen is in een goede besteding van die reclamegelden. En dat is iets waar Hart van Lelystad tot voor kort wel verantwoordelijk voor was. Kennelijk heeft HvL dus zo weinig indruk gemaakt op de ondernemers in het Stadshart, dat er bij hen geen enkele aandrang bestond de reclamebelasting in stand te houden.

Nog erger

Het is zelfs nog iets erger. De meeste ondernemers hebben zich er helemaal niet over uitgesproken. Kijk, dat de opkomst bij gemeenteraadsverkiezingen laag is, daar kun je je wellicht nog iets bij voorstellen. Maar hier gaat het om een belasting die men moet betalen. Draai de zaak eens om: stel je voor dat de gemeente naar alle woningeigenaren in deze stad een enquête stuurt met de vraag of ze wel of geen onroerend zaakbelasting willen betalen om allerlei voorzieningen in stand te houden. En stelt u zich dan eens voor dat minder dan de helft van de woningeigenaren in Lelystad de behoefte zouden hebben daarop te reageren.

Dat is wat er gebeurd is bij die draagvlakmeting naar de reclamebelasting. Ondernemers betalen elk jaar honderden euro’s aan de promotie van het winkelgebied waar ze zitten en het organiseren van evenementen om meer bezoekers naar dat winkelgebied te krijgen. En als die ondernemers gevraagd wordt “Moeten we daarmee doorgaan?”, neemt niet eens de helft van hen de moeite op die simpele vraag antwoord te geven.

Serieus dilemma

Het betekent dat de pijn diep zit, maar het betekent ook dat de politiek nu wel voor een serieus dilemma staat. Aan de ene kant is het Stadshart belangrijk voor de stad: het is een plek waar mensen elkaar ontmoeten, het is een plek waar mensen van buiten Lelystad naartoe komen, het is economisch een belangrijke plek, al was het maar vanwege de werkgelegenheid. Het is een plek die aan verandering onderhevig is, maar daarmee ook kansen biedt. Kijk maar naar de komst van de bioscoop naar het Stadshart, samen met het restaurant, de escaperooms, de lasergunruimte en het kinderspeelparadijs. Daar lijkt het altijd druk.

Maar de ondernemers in het Stadshart lijken hun schouders op te halen en uit te stralen ‘Voor ons hoeft het allemaal niet meer’. Dat is niet best. Aan de ene kant ligt daar nog heel wat werk voor de politiek, in het herstellen van het vertrouwen, aan de andere kant zal de politiek dan ook de neiging moeten onderdrukken om te zeggen ‘Zoek het dan toch lekker allemaal zelf uit…’ Maar je handen aftrekken van het Stadshart, dat kan gewoon niet. Daar heb je heel Lelystad mee. En dat mag je dus best een duivels dilemma noemen…

Nieuws

menu