Pak die kans: denk mee over de toekomst van Dronten!

Hoe bereik je de groep van 20- tot 40-ers? Archieffoto: Fotostudio Wierd

In de discussie over de groei van Dronten en de pogingen van de gemeente daar inwoners bij te betrekken, blijkt de groep van 20- tot 40-jarigen het moeilijkst te bewegen ‘te participeren’. Geheel onlogisch is dat niet.

De groep eronder valt nog te bereiken via bijvoorbeeld scholen. Weet je die te enthousiasmeren om klassen bijvoorbeeld middels een interactieve middag mee te laten denken, dan zie je de participatie van die leeftijdsgroep omhoog schieten.

Maar de groep van 20- tot 40-ers, hoe bereik je die? En als je ze bereikt, hoe weet je die er dan toe te bewegen mee te doen? Die groep is met hele andere dingen in het leven bezig: studie, carrière, de liefde, wel of geen kinderen, noem maar op. Dan is de gemeente die aanbelt en zegt ‘Wij willen groeien als Dronten, wilt u meedenken over hoe we dat moeten doen en welke karaktertrekken van het huidige Dronten daarbij niet mogen veranderen?’ niet de kandidaat om bovenaan het ‘to do’-lijstje te belanden.

Ik denk vaak terug aan mijn eigen leven in die tijd. Ik was enorm druk: concerten bezoeken, uitgaan met vrienden, computerspelletjes spelen, hele weekenden niets doen en toch vinden dat het weekend te kort duurde. Ik word nu nog moe als ik er aan denk dat ik toen soms wel twee tot drie keer per week naar een concert ging. Als er bij mij in die tijd was aangebeld, had ik misschien niet eens open gedaan.

De paradox, want in dit soort zaken zit altijd een paradox, als je die tenminste wil zien, is dat het meedenken voor die groep echter wel het belangrijkst is.

Dit gaat over meedenken en wellicht meebeslissen over de randvoorwaarden van al die zaken waar je op die leeftijd druk mee bezig bent: een betaalbaar huis vinden, genoeg uitgaansaanbod, genoeg werk, een veilige omgeving voor je kinderen om in op te groeien, ik kan er nog wel een paar bedenken. De unieke kans dat je daarover mee mag en kan denken en daarmee de toekomst van Dronten mede kan bepalen, is een kans die je eigenlijk niet mag laten liggen. Maar ja, je bent al zo druk met al die andere zaken… Het is ook lastig, hoor. Tegelijkertijd groeit er nu een generatie op die minder aan carrière denkt en meer aan zingeving, Die het niet nodig vindt je het schompes te werken om maar zoveel mogelijk te verdienen qua geld en aanzien, maar die genoeg wil verdienen om een leuk leven te leiden, maar ook tijd over wil houden om dat leuke leven te leiden. Die generatie zou zich toch in de handjes moeten knijpen dat ze nu ook de kans krijgen om dat leuke leven in hun directe omgeving mede vorm te geven.

Het is een beetje als met de lage opkomst bij de verkiezingen. Aan de ene kant kun je zeggen: het vertrouwen in de politiek is laag, daar moet de politiek wat aan doen. Dat is waar. De andere kant is: als je niet eens de moeite neemt te gaan stemmen, ontzeg je je eigenlijk ook het recht om de komende vier jaar te klagen over de politiek of het onvermogen van de politiek. Dus: als je niet de moeite neemt mee te denken over de toekomst van Dronten, op wat voor manier dan ook, ontzeg je je ook het recht om in de toekomst te klagen over hoe Dronten zich heeft ontwikkeld. Zoiets.

Maar het blijft een strijd. En eerlijk is eerlijk, de beste stuurlui staan aan wal: ik ben blij dat ik niet hoef te bedenken hoe je deze groep wel kan bereiken bij de participatieprocessen.

Nieuws

menu