Stationsplein
Door Kees Bakker

Nadere verklaring

Lelystad - De standpunten in het debat over Lelystad Airport lijken mijlenver uit elkaar te liggen, maar dat is slechts perceptie. In werkelijkheid zijn veel mensen, voor- en tegenstanders, het over een aantal zaken wel eens. Natuurlijk, je kunt en mag wat vinden over de groei van de luchtvaart en of dat een wenselijke ontwikkeling is.

Maar als je bedenkt dat het besluit over Lelystad Airport al jaren terug is genomen, is het grootste pijnpunt in dit dossier de laagvliegroutes. Het is, en dat heb ik eerder betoogd, ook een schande dat het Rijk zo lang heeft gewacht met het herindelen van het luchtruim. Daar had men gelijk mee moeten beginnen toen het besluit over de groei van Lelystad Airport werd genomen. Enige pleister op de wonde is dat het slechts om een beperkt aantal vluchten per dag zal gaan tot 2023, als de herindeling van het luchtruim wel gereed is. Maar ook dat was niet nodig geweest als eerdere ministers en staatssecretarissen hun werk beter hadden gedaan.

Vorige week publiceerde deze krant een column van mijn hand, waarin ik de cijfers uit het onderzoek van de drie regionale omroepen naar de publieke opinie over Lelystad Airport analyseerde. Ik constateerde dat de weerstand tegen het vliegveld helemaal niet zo groot is, ook niet in Gelderland en Overijssel, en dat dat in schril contrast staat met de ruimte en aandacht die tegenstanders van Lelystad Airport in de media krijgen.

Dat leidde tot steunbetuigingen en likes, maar ook tot forse kritiek. Niet zozeer op de inhoud van het artikel, maar wel op degene die het schreef. Want ik ben ten slotte “voorstander van Lelystad Airport”, “Kees Bakker steunt actiegroep ‘Lelystad Airport Moet Door’” en ik schrijf als freelancejournalist ook voor de Lelystad Airportkrant, die één keer in het half jaar verschijnt en als bijlage van deze krant en andere kranten in Flevoland huis-aan-huis verspreid wordt. Dus ik ben bevooroordeeld en niet te vertrouwen.

Ik snap die kritiek. Ik zou er boos om kunnen worden, omdat het als een persoonlijke aanval voelt, maar dan zou ik echt een kilootje boter op mijn hoofd hebben. Want, zoals Paul Vermast van GroenLinks uit Dronten mij wel eens heeft voorgehouden toen ik gepikeerd reageerde op kritiek die hij had op een stuk van mij: “Wie de bal kaatst, moet hem terugverwachten”. En daar heeft Paul helemaal gelijk in.

Waarom?

Laat ik dus van de gelegenheid gebruikmaken om klip en klaar uit te leggen wat ik vind van de groei van Lelystad Airport. Ik ben inderdaad een voorstander van de ontwikkeling dat Lelystad Airport passagiersvliegtuigen krijgt. Niet omdat ik zo’n grote fan ben van vliegen: in mijn leven heb ik tot nu toe zes of zeven keer naar een vakantiebestemming gevlogen, de laatste keer was een jaar of acht geleden. Ik neem liever een ander vervoermiddel. Als Lelystad Airport zich zou ontwikkelen tot een treinknooppunt, waar je zo op een snelle trein naar Londen, Parijs, Rome en Barcelona zou kunnen stappen, zou mijn hart pas echt sneller gaan kloppen.

Waarom ik dan wel voorstander ben? Ten eerste: vier opeenvolgende kabinetten hebben de ontwikkeling van Lelystad Airport als passagiersluchthaven voor vakantievluchten in het vooruitzicht gesteld. Dan moet die belofte nu ook eens worden nagekomen. Het zou een blamage zijn voor de politiek als nu, na alle miljoeneninvesteringen en met de eindstreep in zicht, er (weer) wordt besloten tot uitstel, of, nog erger, afstel.

Ten tweede: ik geloof dat Lelystad Airport het imago van Lelystad en Flevoland als een bereikbare regio die middenin het land ligt enorm ten goede zal komen. Ik geloof dat de spin-off van Flevoland als logistiek centrum van Nederland een enorme economische boost betekent. Ik heb het dus niet over de directe werkgelegenheid die het vliegveld zal bieden, die zal beperkt zijn, maar indirect zal het gevolg groot zijn. Maar, en dat geef ik onmiddellijk toe: dat is een geloof, geen wetenschap. We zullen het pas weten als het zover is.

Dat zijn ook twee redenen waarom ik de actie ‘Lelystad Airport Moet door’ met een bedrag van honderd euro gesteund heb, en waarom mijn logo dus op de site van hun website staat. Maar voor die steun heb ik nog twee redenen.

Want ik vind daadwerkelijk dat de tegenstanders van Lelystad Airport onevenredig veel aandacht krijgen in de media. Op tv, in de krant en op de radio krijgen zij volop de ruimte, terwijl de voorstanders moeten vechten voor een plekje. En, als zij die krijgen of nemen, een enorme bak met kritiek over zich heen gestort krijgen. Want je mag wel tegen Lelystad Airport zijn, maar niet voor.

En in die discussie gaat het ook veelal niet om feiten, maar om gevoelens en meningen. Ook dat vind ik lastig. Ik discussieer graag op basis van feiten.

Objectiviteit

Maakt dit alles dat ik als journalist niet meer objectief ben? Ik hoop het niet. Het is een misverstand dat een journalist pas objectief is als hij geen mening heeft. Elke journalist heeft meningen en gevoelens over onderwerpen. En als een journalist ook nog een column schrijft, moet hij die mening ook durven te geven. De objectiviteit zit ‘m erin dat je wel in staat bent de twee, drie of vier kanten aan een onderwerp te belichten, ook als je het er niet mee eens bent. En volgens mij doet de FlevoPost dat wel en ik persoonlijk ook. Ik sluit mijn ogen niet voor de tegenstanders van Lelystad Airport. Ze krijgen van mij ook de ruimte in mijn stukken en op de site van de FlevoPost hun geluid te laten horen.

Daarbij is er wel één nuancering: De FlevoPost is een lokaal medium. Het belang dat wij dus zullen benadrukken en het belang waar wij voor opkomen, is dat van Lelystad, Dronten en Flevoland. Nu zijn de belangen van Lelystad en Dronten behoorlijk anders in dit dossier. In Lelystad krijgen alleen de direct-omwonenden met de overlast van Lelystad Airport te maken, in Dronten, Biddinghuizen en Swifterbant  krijgen veel meer mensen vliegtuigen over zich heen waar dat nu nog niet het geval is.

Ik kom op voor de inwoners van Lelystad en Dronten. Voor Lelystedelingen die hopen een baan of een kans te vinden op of rond het vliegveld, voor Lelystad als stad die deze economische ontwikkeling hard nodig heeft. Maar ook voor Drontenaren, die straks worden geconfronteerd met overlast waar ze niet om gevraagd hebben en waar ze niet voor getekend hebben. Natuurlijk zijn er ook veel Drontenaren die een kans zien in Lelystad Airport. Het is niet voor niks dat de Ondernemersvereniging De Driehoek zich achter de plannen voor het vliegveld heeft geschaard en tegen uitstel van de opening is. Maar tegelijkertijd moet er een maximale inspanning worden geleverd de overlast voor inwoners van de gemeente Dronten zoveel mogelijk te beperken en als er overlast is, hen daarvoor ook te compenseren. Ook daar heb ik regelmatig artikelen over geschreven, dus hoop ik wel objectief te zijn.

Slim?

Inderdaad, ik schrijf ook voor de Lelystad Airportkrant. Ik ben freelancejournalist en heb dus meerdere opdrachtgevers. De Lelystad Airportkrant is een gesponsorde uitgave en heeft dus een hele andere toon. Maar ik kan die twee dingen uitstekend scheiden en doe dat ook. Objectiviteit moet blijken uit de inhoud, niet uit de vorm. Het Flevolandse debat over Lelystad Airport wordt door de FlevoPost breed verslagen, met aandacht voor de voor- en tegenstanders, en aandacht voor alle nuance die daar tussenin zit. Kijk maar naar de gedrukte uitgaves, kijk maar naar het dossier ‘Lelystad Airport’ op de site van de FlevoPost. Ook de tegenstanders van Lelystad Airport van buiten onze provincie krijgen daarin de ruimte hun meningen en standpunten te verkondigen. Daar blijkt de objectiviteit uit, niet uit voor wie je wel of niet schrijft.

Dan kun je nog wel de vraag stellen of het verstandig was om met mijn bedrijfje ‘Lelystad Airport Moet Door’ te steunen. Eerlijk gezegd weet ik dat ook niet zo goed meer. Het was een impulsieve, rebelse daad, die ik nu wellicht anders zou doen, en wellicht ook niet. Ik heb het in ieder geval met open vizier gedaan. Ik had er ook voor kunnen kiezen mijn logo niet op die site te laten zetten en het stiekem te doen, maar dat zou pas echt discutabel zijn.

En om mij dan ‘vliegveldsponsor’ te noemen…. Kom op, Sjaak. Als jij twee of meer keer in je leven een vliegtuig hebt genomen naar een vakantiebestemming, ben je een grotere vliegveldsponsor dan ik ben met mijn bijdrage van honderd euro.

Inhoud

Ik ben niet actief op Twitter en veel van de discussie op dat medium gaat langs mij heen. Het is dat een collega mij daarvan op de hoogte houdt, want ik zoek er zelf niet naar. Ik ben wel een fan van de uitspraak van Matthijs van Nieuwkerk, die Twitter ‘sociale incontinentie’ noemt. Discussiëren op inhoud gaat daar nauwelijks, want de inhoud wordt beperkt door het aantal tekens dat je kunt gebruiken.

Maar ik had, mede naar aanleiding van wat daar gezegd wordt, wel de behoefte duidelijk uiteen te zetten te zetten waar ik sta en waarom ik daar sta. In iets meer dan 280 tekens. Niet om me te verdedigen, want als je als columnist of journalist een mening verkondigt, moet je ook tegen kritiek op die mening kunnen. En, dat geef ik eerlijk toe, daar had ik in het verleden wel eens moeite mee. Maar ik probeer te leren.

Maar wel omdat het om de inhoud moet gaan. Het is vrij makkelijk om de boodschapper af te schieten als de boodschap je niet bevalt, maar ik wil het liever over de inhoud hebben. Dus, Sjaak Kruis en Paul Vermast, laten we binnenkort eens een mooi gesprek hebben dat echt over de inhoud en de feiten gaat. Dat zal vast wel leiden tot een mooi artikel in de FlevoPost, waar we allemaal tevreden mee kunnen zijn en waar genoeg ruimte is voor ieders eigen geluid. Doen?