Column Hans Engelvaart
Door Hans Engelvaart

Liever een drammer dan een struisvogel

In het lokaal waar ik begin jaren tachtig van de vorige eeuw natuurkundeles gaf hing een poster hing waarop de wereldbol als brandende kaars stond afgebeeld. Op de poster stond de tekst '2 voor 12'.

De boodschap: we raken door onze fossiele brandstoffen heen. We zijn nu bijna veertig jaar verder. Het klimaat is ‘hot’. Jongeren trekken de straat op, het poolijs smelt, windmolens en zonnepanelen hebben hun intrede gedaan en de Elfstedentocht is iets uit geschiedenisboekjes. We hebben nu drammers en struisvogels. Onder de drammers worden de klimaatcritici verstaan die koste wat kost de CO2-uitstoot in Nederland willen terugdringen. Aan de andere kant staan de struisvogels die de drie procent van de wetenschappers geloven die zeggen dat de mens geen invloed heeft op de huidige klimaatverandering. 

Het onderwerp staat nu hoog op de politieke agenda van de komende verkiezingen. Daarbij zijn er partijen zijn die zich in geen van beide genoemde groepen willen scharen, maar de klimaatberekeningen van maart willen afwachten alvorens in actie te komen.

Feit is dat van alle EU-landen Nederland, op Luxemburg na, het verst van de doelstelling afstaat. We moeten nog 9 megaton CO2 minder uitstoten om de doelstelling te halen. Waarom staan we er zo slecht voor? Eenvoudig. Wij leggen altijd de bal bij een ander en hebben niet door hoe simpel het is om zelf de CO2-uitstoot terug te dringen. Want het is eenvoudig. Zet de thermostaat in huis 1 graad lager. Sta niet langer dan 5 minuten onder de douche. Eet 1 dag per week geen vlees. Hergebruik spullen. Laat de auto vaker staan. Beperk de maximum snelheid op de wegen. Dat soort dingen. Allemaal eenvoudige dingen, maar wie is bereid iets op te geven? Dat is de hamvraag. Bedenk ook dat je beter nu wat kunt doen dan dat je later ontdekt dat je een afslag hebt gemist. Liever een drammer dan een struisvogel, zullen we maar zeggen.