Column Hans Engelvaart
Door Hans Engelvaart

De 100ste

Mijn eerste column zag in oktober 2016 het levenslicht. Die ging over Biddinghuizen.

Ik kwam er bij die eerste column meteen achter dat het geen makkelijke opgave is me te moeten beperken tot de 325 woorden die ik tot mijn beschikking heb. Vaak ga ik ruim over dat aantal heen. Ik zie me dan genoodzaakt te schrappen of een onderwerp over twee delen uit te smeren.

Toen ik begon was ik nog maar net als wethouder gestopt. Ik wist toen nog wel hoe de politieke hazen liepen, al was het lastig kritisch te zijn richting een college waar ik zelf in had gezeten. 

Je weet hoe integer een college zaken behandelt en waar gewerkt wordt... u kent het gezegde.

Nu ik al ruim drie jaar uit het openbaar bestuur ben is de vrijheid van schrijven toegenomen, al merk ik wel dat sommige mensen uit de politiek het lastig vinden als ik wat kritisch word. Er kwam zelfs een keer een ingezonden brief vanuit de politiek in deze krant die mijn column ter discussie stelde. Als zoiets gebeurt weet je dat je kennelijk gelijk hebt en dat doet dus pijn.

Als je niet meer in het wereldje van het gemeentehuis zit ben je je meer bewust van de afstand die er heerst tussen bestuur en burger. En dat terwijl al die hardwerkende politici er maar vanuit gaan dat iedereen alles volgt en ook begrijpt wat er gaande is. Vaak wordt gezegd dat politici met de rug naar het gemeentehuis moeten staan en in de samenleving moeten opsnuiven wat er leeft. Dat is mooi gezegd maar bijna onmogelijk gezien de tijd die alles opslurpt. 

Omgekeerd zal de inwoner niet snel alle politieke besluiten volgen, behalve als deze in de buurt komen van de eigen leefomgeving. Het is daarom jammer dat de (fysieke) krant niet bij iedereen komt om de mensen met nieuws te confronteren. 

Of dat allemaal erg is? Welnee, zo lang je maar weet hoe het werkt.