Complete chaos rond sloop Waterwijzer

Lelystad - Complete chaos in de gemeenteraad dinsdag, bij de behandeling van de sloop van de Damrifbrug bij De Waterwijzer. Aanvankelijk leek het een hamerstuk, tot inspreker Bakelaar het woord nam. Daarna was de chaos niet te overzien.

Door Kees Bakker De sloop van De Waterwijzer stond niet op de agenda. Het besluit het gebouw te slopen is al genomen in 2009, en ondanks het brede maatschappelijke verzet daartegen, lijkt niets dat nog te kunnen tegenhouden. Maar voor de sloop van het gebouw kan beginnen, is het wel nodig de fietsbrug die aan het gebouw vastzit en er onderdoor loopt, 'aan het verkeer te onttrekken'. Een standaard besluit, zou je zeggen, en alle raadsfracties leken hier ook mee akkoord te gaan, op GroenLinks en Bindend Lokaal na. Maar de stemming veranderde toen Rob Bakelaar van de gemeentelijke monumentencommissie het woord nam. Die commissie is in 2010 geïnstalleerd, nadat wetgeving van het Rijk dat voorschreef. Volgens Bakelaar is de commissie toen gevraagd te kijken naar de monumentenstatus van vier gebouwen in Lelystad: de Vijskwekerijwoningen in het voormalige Visvijvergebied, de Scholengemeenschap Lelystad, de zendtoren aan de kust en, jawel, De Waterwijzer. Dat zou zijn gebeurd in een overleg met ambtenaren en de wethouder. Bakelaar sprak er zijn verbazing over uit dat de daadwerkelijke sloop wordt ingezet, voor de commissie een rapport kon schrijven over de monumentale status van gebouw. Daar heeft de commissie nog een paar maanden voor nodig. De gemeenteraad werd volledig verrast door de mededeling. Hoe kan het, dat de wethouder (Fackeldey, red.) en zijn ambtenaren de monumentencommissie om een advies vragen over een gebouw waarvan al besloten is dat het gesloopt gaat worden? Wist Bakelaar van de sloopstatus van De Waterwijzer? 'Nee', was het duidelijke antwoord. Is dat in het overleg gemeld? Wederom 'nee'. Het deed de raad besluiten eerst een toelichting van de wethouder af te wachten over deze gang van zaken, en daarna weer in discussie te gaan over de sloop van de Damrifbrug. Wethouder Jansen was geïrriteerd door deze gang van zaken. De wethouder met 'verkeer' in de portefeuille, Fackeldey zat bij een andere vergadering, wilde alleen maar de brug aan het verkeer onttrekken. Strikt genomen heeft dat niets met de sloop van De Waterwijzer te maken. Maar de sloop is pas aantrekkelijk voor de sloper, met wie al een afspraak is gemaakt, als hij gebouw en brug mag slopen. In de brug zit veel ijzer, en daar kan de sloper geld mee verdienen. De geraamde drie ton, die de sloop van gebouw en brug zou kosten, is daarom een ton goedkoper uitgevallen. Jansens beroep op de raad wel in te stemmen met het voorstel, vond geen gehoor. De gemeenteraad en de wethouder houden elkaar daarbij in de houdgreep: de gemeenteraad heeft niets meer te zeggen over de sloop van De Waterwijzer, dat is een beslissing van het college van b+w, maar de wethouder heeft wel de toestemming van de gemeente nodig de brug aan het verkeer te onttrekken, voor de sloop kan beginnen. Op het eind van de vergadering, waarin werd besloten het besluit tot sloop uit te stellen, legde een andere inspreker nog een nieuwe tijdbom onder de sloop van De Waterwijzer. Adse Jelles, de zoon van Jelle Jelles, de architect van De Waterwijzer, riep de gemeenteraad op de sloop tegen te houden. 'Mijn vader is acht jaar geleden overleden, maar zijn werk staat in toenemende mate in de belangstelling. Het Nederlands Architectuur Instituut gaat zijn gehele werk opnemen in haar bestand, en dat is echt heel bijzonder.' Jelles zei bovendien, als erfgenaam, het intellectuele eigendom van zijn vader te hebben geërfd. Hij wil de sloop aanvechten.