Carel en Clazien zijn al 25 jaar met veel plezier pleegouders

Lelystad - Vanaf 31 oktober tot en met 7 november is het de week van de pleegzorg. Ook de Flevolandse jeugdzorg organisatie Vitree doet mee aan deze landelijke actieweek waarin Pleegzorg Nederland de aandacht wil richten op het belang van pleegzorg en het tekort aan pleegouders in Nederland.

‘Pleegzorg verrijkt je leven. Je geeft, maar krijgt er ook enorm veel voor terug!’, vertelt pleegouder Carel Steenkamp.

Carel (63) en Clazien (61) Steenkamp uit Lelystad zijn al 25 jaar pleegouders via Vitree en hebben in totaal 23 pleegkinderen in hun gezin opgevangen. ‘Van crisispleegzorg, waarbij het pleegkind maximaal vier weken bij je verblijft, tot langdurige pleegzorg, waarbij het pleegkind voor soms wel meerdere jaren bij een pleeggezin woont’, legt Clazien uit.

Zo woont pleegzoon Angelo (12) al zesenhalf jaar bij het gezin. ‘Angelo is samen met zijn broer bij ons komen wonen omdat hun ouders op dat moment, en nu nog steeds, niet in staat waren (fulltime) voor de twee jongens te zorgen. Angelo zijn broer is afgelopen zomer op kamers gegaan en Angelo woont de komende jaren nog gezellig bij ons. Totdat hij ook zover is om zijn vleugels uit te slaan’, vertelt Clazien met een glimlach.

Het juiste moment

Carel heeft een pedagogische achtergrond en is jarenlang werkzaam geweest bij een opvang voor moeilijk opvoedbare kinderen. Toen hij een nieuwe baan kreeg, waar hij veel op kantoor en achter het bureau zat, begon hij het contact met deze kinderen te missen. ‘Al voor die tijd hadden we het regelmatig over het pleegouderschap, maar door mijn hectische baan en de opvoeding van onze vier mooie dochters was het juiste moment nog niet helemaal daar.’ Dit moment was er wel toen zijn nieuwe werk net even wat meer lucht gaf en hun dochters wat ouder waren. Carel vervolgt: ‘We voelde dat er ruimte vrij was gekomen voor iets nieuws in het leven van ons gezin. Een ruimte die we graag op wilde vullen door middel van pleegzorg.’

Een huis vol! Maar het werkte goed. ‘Het moet vooral passen in je leven. Past het in je hart, dan past het ook in je huis’, zegt Carel. ‘Natuurlijk was het in het begin even wennen en is het echt niet altijd makkelijk. Je krijgt te maken met kinderen die vaak op jonge leeftijd al een behoorlijke rugzak met emotionele bagage meeslepen. Je doet als pleegouder je uiterste best om een omgeving van vertrouwen en veiligheid te creëren, waar de kinderen tot zichzelf kunnen komen, maar dat wil niet zeggen dat het ook altijd lukt. Soms is de klik er gewoon niet. Hoe hard je er ook voor werkt.’

In dat geval is het vooral belangrijk dat je je eigen grenzen bewaakt. Clazien: ‘En dat is wel eens lastig. Want als het bij jou niet lukt, waar moet het kind dan naartoe? Je gunt ieder pleegkind al het geluk van de wereld en daardoor ga je soms langer door dan eigenlijk goed is voor jou en je gezin. Gelukkig word je wat dat betreft ook in de gaten gehouden door Vitree. Ze praten op regelmatige basis met het hele gezin om na te gaan of alles goed gaat en waar de knelpunten zitten en geven ondersteuning waar nodig door therapie of video begeleiding. Dit is fijn. Want ook als (pleeg)ouder zie je niet altijd alles.’

Mooie band

Gelukkig gaat het in de meeste gevallen wel goed en bouw je als gezin een mooie band op met het pleegkind. Clazien vervolgt; ‘Pleegzorg is een enorme meerwaarde voor ons gezin. We zijn hierdoor nog meer naar elkaar toegegroeid. Onze dochters vonden, en vinden het nog steeds, geweldig. Het is denk ik ook geen toeval dat ze nu alle vier een sociaal beroep hebben.’

Elk pleegkind was onderdeel van het gezin. ‘Ze gingen mee naar familie, op vakantie, naar de kerk enzovoorts. Onze familie en vrienden hebben er altijd erg positief op gereageerd en vonden het dan ook vaak geen probleem dat dat de kinderen meekwamen. Ook zij namen ze op in de familie. Wanneer een van de pleegkinderen jarig was kwam iedereen bij ons om dit te vieren. Ook de familieleden van de pleegkinderen waar op dat moment goed contact mee was’, legt Carel uit.

Het contact met de eigen familie van het pleegkind is essentieel volgens Carel en Clazien. Gelukkig blijven de ouders en overige familie in veel gevallen een belangrijke rol spelen. ‘Het is mooi om te zien hoe de ouders, ondanks hun verdriet en gemis, het geluk van het kind vooropstellen’, zegt Clazien. ‘Ze zijn het er meestal wel mee eens dat pleegzorg, tot ze zelf weer alles op de rit hebben, voor hun kind de beste oplossing is. Vaak hebben de ouders gewoon contact en zien ze hun kind of kinderen eens in de zoveel weken.’

Voor pleegzoon Angelo is dit ook het geval. Carel: ‘Hij gaat om de twee weken naar zijn vader en ook zijn moeder ziet hij samen met zijn zussen en overige familie elke twee weken. Daarnaast komt zijn broer nog regelmatig bij ons op bezoek. Dat is fijn voor hem. Hierdoor is zijn leven bij ons niet een heel ander leven. We proberen ook nooit een ouder of familielid te vervangen. We zijn geen papa en mama, maar gewoon Carel en Clazien, of een extra opa en oma.’

Angelo voelt zich na zesenhalf jaar helemaal thuis bij Carel en Clazien. Hij heeft een hechte band met zijn pleeggezin en is goede vrienden met de kleinkinderen. Het moment dat hij samen met zijn broer bij het gezin kwam kan hij, ondanks dat hij nog maar vijf jaar oud was, nog goed herinneren. ‘Het was winter en we gingen die dag schaatsen. Dat had ik nog nooit gedaan en vond ik dus best moeilijk. Gelukkig ben ik er nu wel beter in.’

Ook in het spelen van spelletjes is hij een kei. ‘Hij verslaat ons regelmatig. Daar heeft hij zo zijn trucjes voor. Ik noem het geen valsspelen, eerder een creatieve manier van spelen’, lacht Carel.

Angelo grinnikt terwijl hij ondertussen met een dobbelsteen meerdere keren zes gooit. ‘Maar het leukste spel vind ik schetenjacht. Iedereen krijg een scheetzak die je onder tafel moet houden en dan moet je van elkaar raden wie er een scheet heeft gelaten. Super grappig!’

Hond Jim

Tijdens het spelen van de spelletjes ligt hond Jim aan Angelo zijn voeten. Clazien: ‘Jim is voor veel pleegkinderen een goede steun geweest. Hij voelt ze goed aan, luistert altijd en is enorm trouw. Een belangrijk onderdeel van ons gezin.’

Wanneer Angelo op zichzelf gaat wonen stoppen Carel en Clazien met het bieden van pleegzorg. ‘Tegen die tijd ben ik met pensioen en wordt het tijd om samen te genieten van onze oude dag. Natuurlijk genieten we nu ook. We doen leuke dingen samen met Angelo en zorgen er ondertussen voor dat we ook voldoende tijd met zijn tweeën doorbrengen. Maar voor elke ouder komt het moment waarop het tijd wordt dat de kinderen uitvliegen en je je helemaal gaat richten op elkaar. Ook niet een verkeerd vooruitzicht toch?’, zegt Carel lachend.

Meer dan waard

Wat het echtpaar betreft is pleegzorg geschikt voor iedereen. ‘Zolang je eigen leven in balans is en je genoeg tijd hebt, past het. Nogmaals, het is niet altijd makkelijk. Het is geen adoptie waarbij het kind voor altijd bij je blijft. Vaak moet je na een bepaalde periode weer afscheid nemen en dat kan pijnlijk zijn. Maar het feit dat je een kind een veilige en vertrouwde plek geeft om op te groeien is het meer dan waard!’, besluit Clazien.

Vitree zoekt mensen met ruimte in hart en huis, die een kind voor korte of langere tijd kunnen opvangen als dat nodig is. Pleegouder worden wellicht iets voor u? Kijk op www.vitree.nl en geef u op voor de informatieavond van 27 november in Lelystad.

www.vitree.nl