Mijn werkplek: Aat de Jonge, burgemeester van de gemeente Dronten

Dronten - De FlevoPost struint door de gemeente Dronten voor mooie, leuke, bijzondere en aparte werkplekken. Deze week vertelt burgemeester Aat de Jonge over zijn werkplek. ‘Burgemeester worden is altijd een jongensdroom van mij geweest. Nou... die droom is aardig uitgekomen’, zegt hij lachend.

In zijn kamer, op de eerste verdieping van het gemeentehuis en uitkijkend op het Meerpaalplein, gaat hij aan een lange tafel zitten. Het raam staat open en in de verte hoor je het gekletter van de fontein en de stemmen van voorbijgangers. ‘Wanneer ik naar buiten kijk zie ik heel wat anders dan veertien jaar geleden. Er stonden toen paalwoningen die afgebroken moesten worden. Daar heb ik zelf nog de shovel tegenaan gezet. Er is hier enorm veel gebeurd in de jaren van mijn burgemeesterschap. Mooie dingen vooral, als je het mij vraagt.’

De 65-jarige van oorsprong Leidenaar is opgegroeid in een gezin met een grote belangstelling voor politiek. ‘Ik denk dan ook dat de ambitie om deze functie uit te oefenen voor een groot gedeelte bij mijn opvoeding ligt. Er werd bij ons aan de eettafel altijd eindeloos gedebatteerd. Ik was nooit bang om mijn mening te geven en stond daar dan ook om bekend.’

Kieken hoe het goat

De Jonge werd na zijn dienstplicht en rechtenstudie in 1986 in Nieuwleusen voor het eerst burgemeester. ‘Voornamelijk platteland en boerderijen. Toentertijd hielden we nog inloopspreekuur. Wanneer ik op maandagmorgen op kantoor kwam stond er een paar klompen voor de deur. Van de boer die even kwam “kieken hoe het goat met die nije burgemeester” en om te pleiten voor vrijstelling van militaire dienst van zijn zoon. Hij had hem veel te hard nodig op de boerderij. Ik tekende dan trouw, want als burgemeester was dat ook mijn taak. Dat waren nog eens andere tijden.’

Na zes jaar burgemeesterschap in Nieuwleusen, acht jaar in Houten, en twee jaar in Maarn en Woudenberg tekende hij in 2004 voor het ambt van burgemeester in de gemeente Dronten. ‘De opdracht voor Dronten was verbinden en realiseren. Er lagen stapels plannen die muurvast zaten. Deze plannen moest ik zien te “realiseren”. Daarnaast hadden de plannen voor de nieuw te bouwen Meerpaal de samenleving enorm verdeeld. Er hing nogal een kostenplaatje aan, waar iedereen een andere mening over had. Aan mij ook de uitdaging om hier als burgemeester in te “verbinden.”

De burgemeester was in eerste instantie niet heel erg onder de indruk van de jonge kale gemeente. ‘Ik had echt het gevoel dat hier iets moest gebeuren. Dit heb ik ook altijd als mijn grootste taak gezien en ik denk dat we er de afgelopen jaren met z’n allen behoorlijk goed in zijn geslaagd er een gezellig en mooi iets van te maken.’

[De tekst gaat verder na de foto]

 

Kleinere dingen

Een treinstation, het nieuwe winkelcentrum, de Meerpaal. ‘Allemaal grote en succesvolle projecten waar ik als burgemeester veel van mijn tijd aan heb besteed. Maar als ik in mijn hart kijk, zijn het niet perse de grote dingen die mijn werk mooi maken. Dit zijn juist de kleinere dingen. Zo is er een meneer die elke week naar de raadsvergaderingen kwam en regelmatig, wanneer hij het ergens niet mee eens was, achter zijn typemachine dook om een brief aan mij te typen. Ik zoek deze meneer nu een aantal keer per jaar op omdat hij zelf niet meer in staat is de wekelijkse vergaderingen bij te wonen.’

Deze persoonlijke ontmoetingen helpen hem te zijn wie hij als burgemeester wil zijn. ‘Iemand die oprechte interesse toont in een ander, luistert naar de verhalen van de bewoners en zich inzet voor de kwetsbare mensen en dingen.’

Toch maakt die inzet zijn werk soms ook erg lastig. ‘Als burgemeester heb je de bevoegdheid om bepaalde zaken te regelen. Als je dan iemand tegen komt die absoluut niet geholpen wil worden kan dat enorm frustrerend zijn. Of wanneer er niet voldoende middelen zijn om iemand te helpen, door een gebrek aan goede samenwerking tussen overheden of instanties. Ik vind het moeilijk om me er dan gewoon bij neer te leggen. Maar ook dat hoort er bij.’

Ondertussen klinken de klokken van het carillon van Dronten. ‘Mooi geluid hè. Ik vind het altijd wel prettig wanneer ik mij tussen de heksenketel van alle gesprekken door even terug kan trekken op deze kamer. Op maandag en dinsdag ben ik altijd op het gemeentehuis voor alle besprekingen en vergaderingen. Op de woensdagen en donderdagen ben ik veel buiten de deur bij de provincie, waterschap, scholen enzovoorts. Vrijdagsochtends besteed ik aan bedrijfsbezoeken en in de middag sluit ik mijn werkweek af door alles wat ik moet lezen door te lezen. Voorheen deed ik dit in het weekend, maar dat wil ik niet meer.’

Burgemeesterjas

Toch trek je de burgemeesterjas in het weekend niet gewoon even uit. ‘Ik word veel aangesproken op straat. Maar dat vind ik niet erg. Als burgemeester ben je een soort van publiekelijk bezit. Het hoort erbij. De mensen die mijn aanspreken doen dit altijd op een nette manier. De niet nette dingen worden altijd anoniem op social media geplaatst. Lang geleden heb ik ervoor gekozen dit niet meer te lezen. Ik geef de voorkeur aan een persoonlijk gesprek en dit gaat lastig wanneer de schrijver zich niet bekend maakt.’

Per 1 november legt de burgemeester zijn ambt neer en gaat hij met pensioen. ‘De dag nadat ik mijn ontslagbrief naar de koning verstuurde had ik al spijt. Ik heb het namelijk nog steeds enorm naar mijn zin. Maar het wordt tijd voor andere dingen. Wat? dat weet ik nog niet precies. Wel weet ik dat mijn vrouw en ik gaan verhuizen. Een van de eisen van het burgemeesterschap is dat je verhuist naar de gemeente waarin je je ambt uitoefent. Nu ik de functie naast mij neerleg, wordt het tijd voor een nieuwe stad. Anders zal ik altijd die oud-burgemeester blijven en wordt het lastig deze rol los te laten. We zijn er nog niet over uit welke plaats het gaat worden. Nu wij niet meer mijn werk achterna hoeven te reizen gaat er opeens een hele wereld, of in dit geval land, aan mooie steden voor ons open.’

Wie er vanaf november op zijn werkplek komt te zitten is nog niet bekend. ‘Maar ik hoop dat deze persoon het hier net zo naar de zin gaat krijgen als ik. Ik ben niet voor niks zoveel jaren hier in Dronten blijven hangen’, besluit de burgemeester met een glimlach.