Leraar Rudi Hoffman neemt na 40 jaar afscheid van de SGL

Lelystad - Rudi Hoffman nam donderdag na 40 jaar onderwijs afscheid van Scholengemeenschap Lelystad (SGL). Een afscheid met een lach en een traan, een ereboog en muziek.

‘We gaan Rudi missen. Hij heeft bij ons op school ècht het verschil gemaakt’, zegt afdelingsleider TL Pieter Spronkers.

Vertrouwen geven

‘Bij Rudi draaide alles om de leerlingen. Hij wist hen te aan te moedigen, vertrouwen te geven en kon dingen zò uitleggen dat kinderen het begrepen. Rudi is iemand die problemen niet alleen signaleert, maar ook oplost. En iedere, maar dan ook iedere les bereidde hij tot in de puntjes voor.’

Ik interview hem in een leeg klaslokaal. ‘Gisteren hebben we de diploma’s uitgereikt. Het was een fantastische avond’, zegt hij. Op een whiteboard lieten zijn mentorleerlingen berichtjes voor hem achter. ‘U was onze directe rekenmachine. We gaan u missen! Veel plezier met hardlopen. We gaan de Senseo missen. For always a hippie.’

‘Dit laatste slaat op een foto met een opvallend kapsel van mezelf toen ik een jaar of zeventien was. Ik gebruikte hem gisteravond voor mijn powerpoint,’ lacht hij.

Energie

Rudi kwam in 1978 als leraar huishoudkunde op de SGL werken. ‘De SGL was een school die je opzoog. Er werkten zoveel enthousiaste mensen en er was zoveel energie. We waren een middenschool en deden mee aan een experiment, waarbij kinderen van alle leerniveaus de eerste drie jaar bij elkaar in de klas zaten. We ontwikkelden ons eigen lesmateriaal, werkten vele avonden over en trokken steeds meer andere collega’s aan die net zoveel passie voor het onderwijs hadden als wij.’

Bezieling

Rudi gaf kooklessen, interieurverzorging, uiterlijke verzorging, maar later ook onder andere technische informatica, oriëntatie op de natuur en wiskunde. Dit deed hij met bezieling. Hij deed er alles aan om ervoor te zorgen dat leerlingen (en in het bijzonder zijn mentorleerlingen) hun diploma haalden. Hij zocht ze thuis op als ze niet kwamen opdagen op hun stage, voerde gesprekken over het realiseren van dromen, nam de tijd om extra uitleg te geven en nam af en toe zorgen weg. ‘Ik was betrokken ja… en ging vaak verder dan de gemiddelde mentor’, zegt hij.

Limousine

‘Er was eens een meisje waar niemand van had gedacht dat ze haar diploma zou halen. Ik geloofde in haar en wedde met een collega dat ze aan het eind van het schooljaar naar huis zou gaan met een papiertje in haar handen. Als het mij zou lukken, zouden we haar ophalen met een limousine en zouden we met de drieën uit eten gaan. Na een jaar hard werken, gesprekken en hulp kreeg ze meer zelfvertrouwen. Ze haalde haar diploma en mijn collega kwam zijn belofte na!’ lacht hij.

Rudi weet hoe belangrijk het is dat er mensen zijn die je helpen en in je geloven. Als tiener besloot hij te stoppen met school en ging hij aan de slag in een verffabriek. Toen zijn moeder hier -via school- na drie maanden achter kwam, was het huis te klein. ‘Uiteindelijk maakte ik mijn opleiding af en deed ik de lerarenopleiding. Toen ik hier vastliep, kreeg ik een telegram van de directeur. In een gesprek adviseerde hij samen met de hoofddocent om naast scheikunde huishoudkunde te gaan doen. “We willen graag dat je je opleiding afmaakt en denken dat je een goede docent kunt worden.” Ik kreeg een tweede kans en dit gun ik iedere leerling.’

Leraar van het jaar

Rudi was een bijzondere leerkracht. Hij gebruikte ooit zijn opfrisverlof om de keuken van de SGL te verbouwen, zodat de afdeling zorg en welzijn kon blijven voortbestaan. Hij was eind jaren zeventig een van de eerste mannelijke huishoudkundedocenten van Nederland en werd in 2006 Leraar van het Jaar.

‘Een eer. Je staat voorbeeld voor je beroepsgroep, al was ik me ervan bewust dat er nog duizenden andere leerkrachten in Nederland met net zoveel passie voor de klas stonden.’ Het was een leuke, maar drukke periode. Hij deed verschillende uitjes met zijn mentorklas, ging op werkbezoek naar Rome en Israël en mocht meedenken over hoe het onderwijs in Nederland verbeterd kon worden.

Perfectionistisch

Rudi sluit de deuren van zijn geliefde SGL met een glimlach. ‘Ik ben perfectionistisch. Iedere les opnieuw wilde ik het beter en effectiever doen.’ Dit heeft zijn tol geëist. Na 40 jaar lesgeven is het prima om te stoppen, vindt hij. ‘Ik wil vaker muziek maken, ik heb nog een schelpenverzameling waarvan de schelpen gedetermineerd moeten worden, ik vind het leuk om met mijn bootje te varen en te vissen. Ik kijk ernaar uit om mijn eigen agenda te kunnen bepalen’, zegt hij.

‘Ik wil mijn collega’s bedanken voor de fijne tijd. Volgens mij gaan ze met de nieuwe campus een geweldige uitdaging tegemoet. Ik wens ze veel plezier en enthousiasme om samen iets nieuws neer te zetten, net zoals we destijds op de SGL met de middenschool deden.’

Wal en schip

‘Er zijn ook dingen waar ik me zorgen over maak. Het social media gebruik van kinderen bijvoorbeeld en de onrust die het veroorzaakt bij kinderen en het feit dat kinderen doordat ze steeds meer zitten veel nek- en rugklachten hebben. Ook zie ik steeds vaker dat leerlingen die vroeger naar het speciaal onderwijs gingen tussen wal en schip vallen. Passend onderwijs is mooi, het biedt kansen. Maar als het niet past, zijn er naar mijn mening onvoldoende mogelijkheden.

Het interview loopt ten einde. Rudi biedt me een chocolaatje aan. ‘Een van de afscheidscadeautjes van mijn mentorleerlingen’, zegt hij vrolijk. ‘Thuis heb ik nog een grote voorraad’, lacht hij. Ik bedank hem en wens hem veel plezier. Vlak voordat ik zijn klas uitloop zegt hij. ‘Oja, mag ik in het artikel alle leerlingen die ik ooit in de klas heb gehad de groeten doen?’ Bij deze.