Column Hans Engelvaart
Door Hans Engelvaart

De waarheid

Er zijn veel zegswijzes die gaan over het verbloemen van de waarheid. Iets is bezijden de waarheid, bijvoorbeeld. De waarheid komt altijd boven water, is er ook eentje.

Je kunt ze natuurlijk overal op loslaten, al denk ik dat de laatste niet altijd op gaat en al helemaal niet in de hedendaagse wereld van de politiek.

Was er eerst de bonnetjesaffaire met Fred Teeven, recent ging het over de memo’s. Wie kun je nog geloven? Als je er niet uit komt ga je vaak af op je subjectieve (onderbuik)gevoel of het feit dat je gewoon iemand vertrouwt of niet.

Internationaal is het al net zo lastig een oordeel te vellen, al was het bij Trump makkelijk toen hij beweerde dat er bij zijn inauguratie meer mensen op de been waren dan bij Obama. Foto’s toonden een andere werkelijkheid. En toch waren er mensen die de nieuwe president geloofden. De inval in Irak is ook een voorbeeld. De inval was nodig omdat er chemische wapens zouden zijn, werd verteld. Het bleek later anders te zijn dan de politieke leiders ons eerder lieten geloven. Nu speelt hetzelfde in Syrië. Om de bewijslast daarvan te staven lieten Rusland en Syrië zelfs Syriërs naar Nederland overkomen om toch maar te beweren dat er geen gifgas gebruikt is. Waarom dan wel tegen een resolutie in de Veiligheidsraad stemmen en een onafhankelijk onderzoekteam pas toelaten als de sporen misschien al gewist zijn?

Neem de zaak MH17. Het is ronduit irritant dat het onderzoek nog steeds niet is afgerond en dat we afhankelijk zijn van informatie van Rusland, misschien wel de veroorzaker. Iedereen heeft dus zijn eigen waarheid en dat maakt het lastig voor gewone burgers zoals wij de echte waarheid te kennen. Met één ding mogen we in ons land toch blij zijn en dat is dat in ons land alle zijden van de waarheid worden belicht’, zodat we zelf - hoe moeilijk ook - de keuze hebben een standpunt in te nemen.