Stationsplein
Door Kees Bakker

Gerechtigheid

Lelystad - Mijn hart maakte een klein sprongetje toen ik las dat de verdachte van de doodslag op Nathalie van Poelgeest veroordeeld is tot negen jaar cel.

Na de eis van 32 maanden door het Openbaar Ministerie was ik er eigenlijk van overtuigd dat de man tot die straf veroordeeld zou worden. Dat de straf ruim drie keer zo hoog zou uitvallen, zag ik niet aankomen.

Zo is er toch enige vorm van gerechtigheid geschied. Uit het (aanvullende) onderzoek dat in deze zaak geeft plaatsgevonden, concludeert het gerechtshof dat Nathalie niet zelf heeft geschoten. Dat blijkt ook uit ander, ondersteunend bewijs. En aangezien de man die nu is veroordeeld op het moment dat Nathalie van Poelgeest geraakt werd door een kogel bij haar was, ook dat staat vast, moet hij degene zijn die geschoten heeft. Punt.

Achter de schermen heeft de politie hard gewerkt in deze zaak en heeft de familie van Nathalie steeds geprobeerd de zaak in de aandacht te houden. De vader van Nathalie, Koen van Poelgeest, bleef strijden voor gerechtigheid voor zijn dochter. Hij heeft dat, helaas, zelf niet meer mogen meemaken. Hij overleed in 2016. De zussen van Nathalie en andere mensen op de achtergrond namen de strijd daarna over.

Ik blijf het lastig vinden dat het hoger beroep in deze zaak vijf jaar op zich heeft laten wachten. En ik vind het verschrikkelijk dat Koen van Poelgeest deze uitspraak niet meer heeft mogen meemaken. Maar als dat komt omdat er nader onderzoek nodig was in deze zaak, en als dat uiteindelijk tot deze uitspraak heeft geleid, moeten we er vrede mee hebben.

Dan nog kun je de straf te laag vinden, en Nathalie van Poelgeest komt er niet door terug, maar de onverteerbaarheid van de vrijspraak is in ieder geval teniet gedaan. Er heeft toch iets van gerechtigheid plaatsgevonden.

Lees meer in het dossier Moordzaak Nathalie van Poelgeest.