Anita Staring: 'Dit is mijn thuis. En dat is zo belangrijk!’

Lelystad - Waar zit het geluk van Lelystad in? Wat is het bijzondere aan Lelystad, waardoor iemand zich thuis voelt? Is het de rust, ruimte en het groen, of is het meer?

Op zoek naar ‘Het Geluk van Lelystad portretteert de FlevoPost een aantal inwoners. Vandaag: Anita Staring.

Roots in Lelystad

Anita Staring (35) is geboren en getogen in Lelystad. ‘Mijn ouders behoorden tot de eerste inwoners van Lelystad. Mijn moeder komt uit een bekende familie in Lelystad, de familie Rebel. Mijn opa was broeder Rebel, in de eerste ambulance. In die tijd had je hier alleen nog de Malzwin en de Marderhoek. Er is een oude foto van mijn opa met de ambulance, die nu telkens opduikt in de geschiedenis van ’50 Jaar Lelystad’. In het paspoort van mijn broer staat nog ‘Openbaar Lichaam Zuidelijke IJsselmeerpolders’ als geboorteplaats, maar in de mijne staat ‘Lelystad’.’

Geweldige jeugd

‘Geboren en getogen’ was dus zelden meer van toepassing. Anita is geboren in de Plantage, maar de familie verhuisde na haar eerste levensjaar naar de Kreek. ‘Daar was het geweldig,’ herinnert ze zich. ‘Ik speelde eigenlijk altijd buiten. Ik kom uit een grote familie. Mijn moeder heeft vijftien broers en zussen en dertien daarvan wonen in Lelystad. We zijn met wel meer dan 100 man in Lelystad,’ lacht ze. ‘En we zijn een hechte familie. Met Kerst, Pasen en andere feestdagen zoeken we elkaar altijd op.’

Voor Anita betekende het in haar jeugd dat er altijd een neefje of nichtje in de buurt was om mee te spelen. ‘Je kende ook iedereen in je buurtje. Ik herinner me dat als we met Sint Maarten langs de deuren gingen, we echt met zakken vol snoep terugkwamen. Ik herinner me ook dat we hele zomers doorbrachten op het strandje in het Larserbos. Barbecue mee en we vermaakten ons wel. Verderop was daar een naaktstrand. Voeren we dan stiekem heen met een bootje om te loeren. We hebben echt zulke leuke dingen gedaan. Dat kon allemaal.’

Uitgaan

Toen Anita 13 was, verhuisde het gezin naar de Bongerd. ‘Ook een fantastische buurt.’ Toen ze 16 was en wat meer wilde uitgaan, waren daar de Tanja en de Mystic. ‘Met mijn nichtjes heb ik daar avonden doorgebracht. En met de voetbalploeg van SVL, want daar zat ik op voetbal.’ Pas op haar 17e lonkte de grote stad ook een beetje, maar dat was dan vooral om te winkelen. ‘Almere, Amsterdam, Utrecht. Toen ik mijn rijbewijs had, kon ik alle kanten op. En dat deed ik dan ook. Ook in Lelystad trouwens: voor mijn neven en nichten was ik altijd de Bob, op de scooter of met de auto. Ik dronk niet…’

Anita heeft aan het ‘Institute for information engineering’ gestudeerd, de toen nog nieuwe hbo-opleiding in Almere. Tijdens haar opleiding werkte ze bij de Media Markt in Almere. Daar had ze op een gegeven moment een leidinggevende functie. ‘Toen ik was afgestudeerd zei ik tegen mijn baas ‘Ik blijf hier nog een jaar om de boel op poten te zetten en dan ga ik iets zoeken in het veld waarvoor ik gestudeerd heb.’ En dat gebeurde. Anita vond een baan bij KPN, waar ze nu al elf jaar werkt.

Een eigen huis

Ondertussen kocht ze zelf een huis in de Tjalk, van een goede collega en vriend van haar vader. Haar eerste, eigen huisje. ‘Ideale plek. Alles dichtbij: winkels, het centrum, en een gezellig buurtje. Met mijn vader heb ik het huis opgeknapt. “Wat je zelf kunt doen, moet je zelf doen, en bij de andere dingen help ik,” zei hij.

Het was de liefde die haar deed verhuizen. ‘Na een paar jaar kreeg ik een vriend en die wilde een plek die echt van ons was.’ Ze gingen rondkijken en kwamen terecht in… de Bongerd. ‘Ik ken die huizen natuurlijk van haver tot gort en zag al helemaal voor me hoe ik het zou doen. Zei ik ook vaak tegen mijn ouders: “Ik zou die muur eruit breken, dat zo en zo doen….” Nu had ik die kans.’

Groot geluk

Het raakte uit met haar vriend en inmiddels woont Anita alleen in het huis in de Bongerd. Tot volle tevredenheid. ‘Echt, ik vind het geweldig. Mijn ouders wonen in de buurt, ik ken vrijwel iedereen hier. Als je er geen zin in hebt, laat iedereen je met rust, maar anders heb je altijd wel een praatje. En men kijkt naar elkaar om. Als ik niet thuis ben, brengt de postbode een pakketje voor mij naar mijn ouders. Waar vindt je dat nou?’ lacht ze.

Anita houdt van reizen en maakt verre reizen. ‘Liefst met de backpack, zonder al teveel luxe.’ Maar thuiskomen is één van de mooie dingen van het reizen. ‘Zodra je de Mac ziet, weet je dat je thuis bent. En dan het daadwerkelijke thuiskomen. Heerlijk, in mijn eigen huis. Dan waardeer je alles weer wat je in je omgeving hebt. Liefst kom ik met mooi weer thuis. Uitpakken, daarna lekker in de tuin zitten met een drankje erbij. Nagenieten van de vakantie. Het is een geluksgevoel dat moeilijk valt te omschrijven, maar erg groot is.’

Weg uit Lelystad?

Kan Anita zich voorstellen dat ze ooit Lelystad verlaat? ‘Nooit helemaal. Ik heb nu een lat-relatie, mijn vriend woont in Zevenbergen. Dat is soms best lastig. Ik kan me voorstellen dat je voor een relatie de stad verlaat. Maar nooit helemaal, denk ik. Ik zou altijd dit huis willen aanhouden, desnoods verhuur ik het. Niet om iets achter de hand te hebben of zo, maar ik wil het gewoon niet kwijt. Mijn familie om me heen, mijn buurtje, mijn huis, mijn stad. Dit is mijn thuis. En dat is zo belangrijk!’

Dit is deel vier uit een serie. Het eerste verhaal met Rens Den Hartog stond 27 september in de krant, het tweede verhaal met Kees Bakker op 1 november en het derde verhaal met Rick van Gerven op 29 november.