Plaat voor je kop
Door Wouter Bessels

Lowlands 2017 voor je kop - zaterdag

De ochtend op Lowlands begint pas zo rond het middaguur, als de fanatieke festivalgangers de eerste stappen op het veld zetten. Anderen doen dat pas aan het einde van de middag en sparen zo hun krachten voor het nachtprogramma.

Al decennia lang biedt Lowlands een bijna doorlopend programma. Tenten als de Bravo, India en X-Ray gaan ’s nachts door tot een uurtje of 5, terwijl de dag om 10 uur ’s ochtends begint met - voor de liefhebber - yoga. Het 24-uursgebied biedt uitkomst voor de nachtbrakers die zich vooral op dance richten. Of op meezingers. En die laatste groep komt aan zaterdag om twee uur ’s middags ook goed aan haar trekken tijdens De Grote 25 Jaar A Campingflight to Lowlands Paradise Greatest Hits Sing-along. Een hele mond vol, uit de koker van cabaretier Dolf Jansen; zelf ook een trouwe Lowlands-uitvoerende én bezoeker.

De anderhalf uur durende show bood voor 30.000 mensen in de Alpha een ware trip down memory lane. Met een band met daarin o.a. drummer Martijn Bosman, bassist Xander Vrienten en gitarist JP Hoekstra en een achtergrondkoor waarin zelfs 3FM-jock Frank van der Lende opduikt. Na het lofdicht van Dichter des Vaderlands Ester Naomi Perquin op Lowlands duiken diverse artiesten in de festivalfavorieten van de laatste kwart eeuw en dat pakt geweldig uit. Marco Roelofs (Heideroosjes) doet ‘Song 2’ van Blur, Merijn van Haren (Navarone) boog zich over ‘The Pretender’ (Foo Fighters) en Spike van Di-Rect zet overtuigend The Hives neer. Moss-voorman Marien Dorleijn zorgt voor het hoogtepunt met een sublieme uitvoering van Radioheads ‘Creep’, terwijl meestergitarist Jan Akkerman op zijn 70e zijn Lowlands-debuut maakt. Hij speelt ‘Sorry’; net dát nummer dat de maker (Kyteman) nooit meer zal uitvoeren. En 'Watskeburt'? Dat komt De Jeugd van Tegenwoordig gewoon zelf zingen, tot grote vreugde van iedereen. De Lowlands-zaterdag begint de laatste jaren in de Alpha met een speciaal programma en dit is er zo eentje waarover men over jaren nog napraat. Geweldige start van de dag.

Over naar de India, waar Black Foxxes voor een gretig (eigen?) publiek staat te spelen. Even denk je in de Singalong van de India te zijn beland: alle songs worden luidkeels meegebruld. Engelse melodramatische rock met een stevig randje. Een trio vol dynamiek en krachtige uithalen van zanger Mark Holley. Een band om de komende jaren in de gaten te houden. Datzelfde geldt al enige tijd voor de jonge nozems van Canshaker Pi; met een tof debuut op zak is de X-Ray inmiddels te klein. John Coffey-achtige taferelen hoeven we niet meer te verwachten. De grungy punkband is op dreef, maar echt ontvlambaar wordt het niet. De remmen gaan wel wat losser bij Kovacs in de Alpha. Een verrassing, want deze groep was echt wel toe aan een nieuwe impuls. Het bekende spannende en trage randje is gebleven, maar de groep oogt minder duister dan voorheen. Sharon is goed bij stem en ook de blazers leveren een zuiver aandeel. Met de volle heuvels naast de Alpha in de zon is dit de juiste band op de juiste plek.

De programmering van Lowlands vertoont op een aantal punten veel overeenkomsten met die van 2012. Ook toen stond The Shins in wat nu de Heineken heet. Bijna perfecte Amerikaanse gitaarpop die af en toe flink kan ontregelen. Als dat niet gebeurt, blijven prachtige liedjes over die hun gelijke kennen in de studioversies. En dan oogt de groep wat statisch. Wat we van The Shins mogen verwachten maakt de groep waar: uitstekend op elkaar ingespeeld en een lekker tempo in de uur durende set.

Driemaal is scheepsrecht. Zo moet London Grammar vast het vliegtuig vanuit Engeland naar Schiphol hebben genomen. Eindelijk staat het eigenzinnige trio op Lowlands, nadat in 2014 en 2015 een streep door de rekening werd gezet. Anno 2017 is de groep niet minder veelbelovend: dat blijkt al vooraf uit een volledig uitpuilende Bravo. De Alpha was wat betreft belangstelling zeker de betere optie, maar toch heeft de Bravo vandaag iets introverts. Dat intieme dat vrijdag bij Solange niet uit de verf komt, werkt zaterdag wel bij London Grammar. Verstilde en vooral trage elektronische pop met ijle zang van Hannah Reid, die de innovatieve tijden van de Bristol-sound van o.a. Portishead en Massive Attack oproept. Alleen gaat deze band nog een stapje verder: de kunst van het weglaten is de grootste verdienste. Gehyped of niet, de Britten staan er dit jaar en hun optreden behoort zonder meer tot de hoogtepunten van de dag.

Als daarna Elbow onder groot applaus de Bravo bestijgt, wordt de climax van de dag bereikt. Wat een bevlogen concert zetten Guy Garvey en consorten neer. Beginnend met ‘The birds’, de opener van hun vierde plaat, en langzaam opbouwend naar hits ‘Lippy kids’ en ‘Grounds for divorce’. Het is alleen jammer dat de band zelden nog een beroep doet op haar eerste paar albums, gevuld met die tijdloze, melancholieke britpop. Verder zorgt Elbow voor de grootste overwinning op het festival vandaag. Alles en iedereen krijgt de band mee. Twee enorme spiegelballen werken sfeerverhogend. Zelfs Dolf Jansen gaat aan de zijkant van het podium helemaal uit z’n dak. Elbow blijft dé festivalband bij uitstek. Die titel kan ook aan Alt-J en Editors worden toegeschreven; ook twee publieksfavorieten van formaat die op papier eigenlijk weinig fout kunnen doen op Lowlands en dat pakt precies zo uit. Aan het begin van het optreden van Editors komt de regen met bakken uit de lucht, terwijl de volle Alpha weinig onderdak (of wat daar nog van over is) meer biedt voor de schuilers. Het zij zo.

Wie op dat moment in de X-Ray staat bij Colin Benders, merkt overigens niets van de regen. Colin Benders? Kyteman? Ja, inderdaad. Maar tijdens zijn derde optreden op Lowlands tapt hij uit een geheel ander vaatje. Benders is altijd al zijn eigen weg gegaan en is sinds een paar jaar flink in de ban van de modulaire synthesizer. Hoe hij daarmee uit de voeten kan, laat hij tijdens een snoeiharde uur durende set horen. Het is dansbaar, het is volledig geïmproviseerd. Wat Benders speelt, is niet vernieuwend, maar wel de manier waarop. Niets staat vast, alles bedenkt hij ter plekke. En het valt uitstekend in de uitpuilende X-Ray. Het halfvolle glas bier dat aan het begin van zijn set precies achter hem neerdaalt, had niet een meter verder moeten vallen. Dat had de elektronica behoorlijk in de weg kunnen zitten. De ‘modular mayhem’ blijft een ontdekkingstocht van Benders en ook puur op het podium. Plaatwerk laat op zich wachten en bij het zien van deze set realiseer je je precies waarom. Dit valt niet samen te vatten in een afgerond werkstuk.

Een waardige Lowlands-zaterdag vol zeer goede optredens, overwegend lekker weer en een chill sfeertje.
Wat brengt de afsluitende zondag? In ieder geval een mystery act om 14.50 uur in de Bravo.
Ik gok op Triggerfinger. Uiteraard aangekondigd door Eric Corton.
Of gaat Lowlands in dat uurtje tóch uit een meer nostalgisch vaatje tappen?

Tot morgen, tot Lowlands!
 

Lees ook:
Lowlands 2017 voor je kop - vrijdag
Wat mag je dit jaar niet missen op Lowlands?