Plaat voor je kop
Door Wouter Bessels

Lowlands 2017 voor je kop - vrijdag

Er waait vrijdagochtend letterlijk én figuurlijk een frisse wind over het Lowlands-terrein. Een jubileumeditie als deze 25e is geen feestje vol nostalgie: het uitverkochte festival kijkt liever vooruit. Hoe uit zich dat tijdens deze eerste dag?

Wie het terrein oploopt, merkt gelijk dat de traditionele schoorstenen zijn opgeschoven naar het midden van het veld. Daarmee is de ingang eigenlijk slechts nog een (vrij strenge) tassencontrole, zodat camping 1 en 3 nu pal aan het terrein liggen. Je krijgt er haast een beetje een Sziget-gevoel van.

Zowel de Alpha als de Bravo - de twee grootste podia - zijn totaal vernieuwd. Met name de nieuwe Alpha valt op: een grote, 20 meter hoge overkapping, waardoor men ook vanaf de heuvels aan de zijkanten goed zicht heeft op het podium. Ook leuk: een ware strip van eettentjes bij de hemelpoort, zodat je sneller bij camping 1 kan komen. Het maakt, net als het rondje om het meer, zo’n groot festival nét even wat kleinschaliger.

 

Goed, genoeg over de vorm. Op naar de inhoud. Op de plek van de verdwenen Charlie is nu de Lima geparkeerd, waar eigen trots Naaz om één uur aftrapt. De zangeres is nog een tikkeltje zenuwachtig, maar haar optreden is eerlijk en veelbelovend, vol soulvolle swingpop in een elektronisch sausje. Waarna de nieuwe Bravo wordt gedoopt door X Ambassadors. Ook zo’n gehyped Amerikaans bandje dat echt zijn de meerwaarde op het podium toont en goed beet pakt in hits als 'Unconsolable', opener 'Jungle' en natuurlijk 'Renegades'. Als dan een hoosbui losbarst, kruipt de grote, kruisvormige tent vol en blijkt die op plekken zo lek als een mandje te zijn.

 

Dat belooft wat voor de Alpha, waar even na tweeën Nothing but Thieves aftrapt. De zegetocht van de jonge Britten begon twee jaar in Nederland, op Lowlands in de Charlie. Een overrompelende gig op de zaterdagavond. Nu blijkt dat het vijftal de plek in de Alpha meer dan waarmaakt. Zanger Conor Mason is het soms wat onwennige boegbeeld, maar met uithalen die op momenten Jeff Buckley naar de kroon steken. Een optreden dat een uur lang blijft boeien en zelfs nog nieuw materiaal biedt van de 8 september te verschijnen nieuwe cd ‘Broken Machine’. De eerste rijen worden bevolkt door jonge vrouwelijke fans, die zelfs alle nieuwe liedjes woord voor woord meezingen. Afsluiten doet de groep met haar ode aan Amsterdam en het feest, dan wel de ontmaagdiging, is compleet. ‘This is fucking incredible’, roept een uitzinnige Mason. Een waardige vuurdoop voor de nieuwe Alpha.

 

Dan Glass Animals in de Heineken. Publieksfavoriet met een hyperactieve zanger en een hip geluid. Toch leunt alles van deze groep op de beat en doet zodoende na een half uur wel wat gekunsteld aan. Nee, dan het Amerikaanse PVRIS, dat ooit de metal hardcore vaarwel zei en deze inruilde voor een wat lichtere poprock-variant. Bij vlagen wordt de sfeer van een Evanescence aangehaald, maar de liedjes blijven een beetje in het luchtledige hangen en zodoende iets teveel dertien in een dozijn. Daar heeft ook Feist wat last van: haar concert in de Heineken wil maar niet loskomen en ontaardt in een behoorlijk statische vertoning. Na vijf jaar is de Canadese er bijna niet op vooruitgegaan. Wie rond zes uur dat wel laat zien is Chef’ Special. Die bereidt niet haar beproefde recept, maar laat steeds meer reggae, dub en funk in de liedjes toe. Met een vroege uitbraak in het onstuimige ‘Amigo’ tot gevolg en dat is precies wat de volle Alpha wil.

 

Opvallend genoeg biedt Lowlands dit jaar weinig metal. Maar wat er aan harde metalen staat, is wel van de buitencategorie. Zoals Architects, dat in de India vanaf de eerste noot de vonk behoorlijk doet overslaan en de snoeiharde emocore een uur lang de tent in blijft slingeren. Hoe groot kan het contrast zijn met het optreden van Solange, dat een paar honderd meter verderop in de Bravo tegen zeven uur in haast pure stilte begint. De jongere zus van Beyoncé is afgelopen week met haar optreden op Lowlands flink gehyped en met een volle tent tot gevolg.

Maar het pakt voor menigeen anders uit. Solange bouwt met haar musici - onder wie drie achtergrondzangeressen en twee blazers - langzaam op en dat mondt uit tot een zeer uitgekiend show (wel met enige geluidsproblemen) met fraaie choreografie (rode kostuums en wit podium). Dat vergt veel concentratie van het publiek. Pas na een half uur voert zij het tempo wat op, maar het is al te laat: na een kleine vijf minuten verlaten de eerste mensen de tent om niet meer terug te keren en dat blijft aanhouden, zodat Solange eindigt in een amper halfvolle Bravo. Alhoewel haar minimale soul met een vleugje funk van zeldzame kwaliteit is, had zij op Lowlands kunnen profiteren van een mooie start van de nacht in een intiemere setting.

 

Lowlands doet niet zoals vermeld niet aan terugkijken, maar een stukje nostalgie is daar in de persoon van Iggy Pop. In 1993 speelde hij tijdens de allereerste editie, daarna in 2006 met de heropgerichte Stooges en nu met zijn eigen band. Punk-godfather Iggy (70) brengt de Bravo even na half negen een uur lang in extase, zoals geen ander dat kan. Poseert als een fotomodel, spuugt in de camera en gooit alles wat er maar in het zicht ligt. Vanaf ‘I wanna be your dog’ volgen de klassiekers één voor één op, waaronder ook ‘Lust for life’, ‘TV eye’, ‘Mass production’ en natuurlijk ‘The passenger’. Hij hoeft zich niet meer waar te maken, maar doet eigenlijk een uur lang niets anders. Precies zoals we dat van hem kennen. De oude rot weet ook niet van afscheid nemen: nadat hij al een kwartier langer is doorgegaan en zijn band al onder de douche staat, loopt de meester pas definitief van het podium.

We gaan de late avond in met The XX in de Alpha. Zoete, lieve liedjes, hoofdrollen: jongen en meisje. Tortelduifjesmuziek waarbij jonge stelletjes (en die zijn er dit jaar zichtbaar veel op Lowlands) lekker weg zwijmelen. Ook zo'n opvallend collectief dat groeide van een kleinere tent (Grolsch in 2012) naar hoofdact.

Kende deze eerste Lowlands-dag hoogtepunten? Vond er een revolutionair goed optreden plaats dat boven al het andere uitsprong? Nee, eerlijk gezegd niet. Maar wat was het een vermakelijke vrijdag in de bekende doch verfrissend gepimpte vrijstaat die Lowlands heet.

Tot morgen, tot Lowlands!