Vader vermoorde Nathalie wil weten wat er met zijn dochter is gebeurd

Lelystad - Koen van Poelgeest is geen verbitterde man, maar zijn leven staat nog wel steeds in het teken van de dood van zijn dochter Nathalie. Ruim anderhalf jaar geleden werd zij dood aangetroffen in het appartement van haar moeder.

Ze bleek door een kogel om het leven te zijn gekomen. De enige persoon die kan vertellen wat er die nacht is gebeurd, beroept zich op zijn zwijgrecht. En dat is nu juist wat Van Poelgeest graag wil weten: wat is er met zijn dochter gebeurd, die noodlottige nacht van vrijdag 11 op zaterdag 12 mei 2012?

Goed contact

‘Ik had perfect contact met haar. We praatten heel veel met elkaar. Dat is behoorlijk bijzonder. We gingen samen naar concerten. Tina Turner, UB 40. Ik exposeer elk jaar in Noord-Frankrijk. Ze ging dan altijd mee. In dat dorpje kende iedereen haar. Ze heeft er nog model gestaan voor een Franse kunstschilder.’ Koen van Poelgeest (70) klinkt niet verdrietig, eenzaam of boos als hij over Nathalie praat. Hij klinkt berustend. Maar van binnen borrelt het.

In de publiciteit rond haar dood is er ook geschreven over haar ‘losbandige leven’. ‘Niemand is volmaakt. Maar de bagger die er over haar is uitgestort…’ Van Poelgeest wil er wel wat over kwijt. ‘Ze had af en toe verkeerde vrienden. Hoe dat komt? Dat weet ik niet. Ze zocht het op. Macho-figuren die zelf problemen hadden. Ze wilde altijd helpen, iemand redden. Dat zat in haar aard. Ik heb het er vaak met haar over gehad. “Wat moet je nou met die vent?” “Maar het is zo’n lieve jongen’”, zei ze dan. “Oké, schat, jij moet ermee leven en als jij blij bent, ben ik blij voor je” zei ik dan. Wat moet je anders? Ze had ook wel goede relaties waar ik ook blij mee was, maar op de één of andere manier kon ze dat niet bestendigen.’

Vertrouwen

Ondanks de soms verkeerde vriendjes had Koen wel vertrouwen in zijn dochter. ‘Ik wist dat het altijd weer goed zou komen. De laatste anderhalf jaar had ze een eigen woning. Woonde ze alleen, was ze niet bij iemand ingetrokken. Haar eigen huisje met haar eigen spulletjes.’

In de tijd voor haar dood had ze het financieel zwaar. ‘Door een aantal verkeerde keuzes in haar leven raakte ze haar huis in de Kamp en haar uitkering kwijt, maar ze is een vechter, en ook in deze periode houdt ze haar hoofd boven water,’ meldde de politie later in ‘Opsporing Verzocht’. ‘Ze raakte haar woning kwijt doordat ze op zolder een kleine wietplantage had. Natuurlijk zei ik tegen haar “Waarom doe je dat nou?” Meestal had ik voor haar wel een plaatsje hier in huis, haar bed stond hier altijd klaar. Toen ze hiermee gepakt was, kwam ze als eerste hier naartoe. Toen was ik er eigenlijk een beetje klaar mee. “Ga eerst maar eens naar vriendinnen toe, tot die rotzooi is opgelost” zei ik, maar de donderdagmiddag voor haar dood was ze weer hier. “Als het allemaal niet lukt, kom je maar hier” zei ik. Natuurlijk hielp ik haar. Het is me gelukt om haar van alle schulden die ze na dit voorval had, af te krijgen.’

‘Weet je, Nathalie was een lieve meid, die gewoon te goed van vertrouwen was. Waarschuwen helpt dan niet: ze moet er zelf achter komen. “Het komt wel weer goed” was haar motto.’

Noodlot

Uiteindelijk kwam het niet goed. In de nacht van vrijdag 11 op zaterdag 12 mei ging ze naar een feestje en daarna naar het appartement van haar moeder, die op dat moment ernstig ziek in het ziekenhuis lag. Rond 23.00 heeft ze nog gechat met vrienden, na 1.00 uur werd het stil. Vrienden en familie probeerden die zaterdag en zondag (Moederdag) contact met haar te krijgen, maar ze reageerde nergens op. De politie, die maandagavond poolshoogte nam na ongeruste telefoontjes, trof haar levenloos aan in het appartement. Ze bleek door een kogel om het leven te zijn gekomen.

Op het politiebureau hoorde Koen dat er sprake was van een misdrijf. Vanaf dat moment probeerde hij er zelf ook actief achter te komen wat er was gebeurd. ‘Ik had vertrouwen in de politie en het politieonderzoek, maar het liet me niet los.’ De latere verdachte sprak hij ook. ‘Iedereen wist dat hij de laatste was die haar in leven had gezien. Op een gegeven moment zag ik hem in de kroeg. Toen ik zeker wist dat hij het was, ben ik op ‘m afgestapt om met hem te praten. Op dat moment koesterde ik geen argwaan, maar later bleek dat hij keihard tegen me zat te liegen.’
De 45-jarige man vertelde Koen dat hij die nacht inderdaad bij Nathalie was geweest, maar daar maar tien minuutjes was gebleven. Uit politieonderzoek bleek later echter dat hij er langer was geweest, waaruit viel af te leiden dat hij er was toen Nathalie door het fatale pistoolschot werd getroffen. De verdachte heeft daarop niet de politie of de hulpdiensten gebeld, maar geprobeerd zijn sporen uit te wissen. Zo is het wapen nooit gevonden.

Vrijspraak

‘Ja, ik wist dat Nathalie iets met hem had. Ik heb hem verder nooit gezien. Ja, één keer, vanuit de verte. Ik had er geen hoge pet van op. Ze hadden een knipperlichtrelatie: aan, uit, aan uit,’ weet Koen.

Dat de man verdachte was, begreep Koen pas toen hij werd opgepakt, ruim zes maanden na haar dood. ‘Toen begreep ik ook “Potverdorie, hij heeft me gewoon voorgelogen”. Maar ik was wel blij dat er een verdachte was. Ik was met mijn eigen onderzoek niet veel opgeschoten. Je gaat je ook onmiddellijk afvragen hoe sterk de zaak is.’ De verdachte kwam na anderhalve maand voorarrest op 7 januari 2013 vrij. Op 18 februari werd hij opnieuw aangehouden, nadat er nieuw bewijs was gevonden. In juli 2013 werd er twaalf jaar cel tegen hem geëist. De rechtbank sprak hem tien dagen later vrij, wegens gebrek aan bewijs.

‘Dat kwam als een volslagen verrassing. Ik had gewoon die twaalf jaar verwacht. De rechters waren ook verbolgen over het feit dat hij zweeg. “Meneer, als u nou zegt wat er wel gebeurd is?” hielden ze hem voor. Maar hij ontkende alleen schuldig te zijn aan haar dood en zei verder niets. ‘Voor de rechtbank staat vast dat verdachte in de bewuste nacht aanwezig was in de woning van Nathalie en dat hij bij haar was toen zij dodelijk werd geraakt door een kogel uit een vuurwapen. Ondanks dat de man bloedsporen heeft willen verwijderen van zijn kleding, het wapen heeft weggegooid en heeft gelogen over hoe lang hij bij Nathalie in de woning is geweest, vindt de rechtbank dat deze handelingen ook zouden kunnen passen in het ongelukscenario’ staat er in het vonnis. En omdat nu niet met zekerheid kan worden vastgesteld wat er is gebeurd, werd hij vrijgesproken.’ Wel werd hij veroordeeld voor verboden wapenbezit tot vier maanden cel.

Binnenkort dient de zaak in hoger beroep bij het Hof in Leeuwarden. ‘Ik vind het erg dat hij nu vrij rondloopt. In de zaak is vast komen te staan dat hij bij Nathalie was toen het schot viel. Ze heeft nog tien minuten geleefd en hij deed niets. Dat je daarmee wegkomt, is onverteerbaar. Ik weet verder ook niet wat er gebeurd is. Ik weet wel dat uit hernieuwd onderzoek is gebleken dat is uitgesloten dat ze zelf heeft geschoten. Ik hoop dat dat het verschil zal maken tijdens het hoger beroep.’

Onzekerheid

‘Het is die onzekerheid, die vreet aan me. Ik ben nog steeds boos en ik ben er elke dag mee bezig. Als ik probeer te slapen, maalt alles weer door me heen. Ik praat er regelmatig over. Met mijn andere twee dochters bijvoorbeeld, Miranda en Marije, maar ik wil hen er ook niet teveel mee belasten. Natuurlijk missen ze hun zus heel erg, maar ze hebben ook de zorg voor hun gezin, kinderen, werk, enzovoort. Met Nathalies moeder (Koen is van haar gescheiden, red.) heb ik goed contact, we spreken elkaar geregeld. Ook zij kan het niet verwerken… Ik ondervind ook veel steun en belangstelling van de zeer vele goede vrienden en vriendinnen van Nathalie. Die zijn op tien handen nog niet te tellen. Maar verder val ik mensen er niet mee lastig. Ja, ik weet dat ik misschien teveel op mijn schouders neem. Maar ik wil dat de zaak achter de rug is…’

‘Ik kan verder niets met die onzekerheid. En ik besef dat er een goede kans is dat ik nooit zal weten wat er gebeurd is. Ik hou daar rekening mee.’

Koen weet dat hij hulp moet zoeken. ‘Mijn leven functioneert niet meer zo goed op dit moment. Ik ben amateur-kunstschilder, maar er komt niets meer uit mijn handen. Ik weet dat het een goede uitlaatklep kan zijn, schilderen, maar het lukt me niet. Ik weet dat ik eens met een deskundige moet gaan praten, over hoe ik hiermee verder kan. Ik word daarin overigens voortreffelijk begeleid door iemand van Slachtofferhulp. Maar ik wil eerst het hoger beroep afwachten.’

Enorm gemis

Hij omschrijft zijn dagen nu als ‘doelloos’. Ik mis haar enorm. Zij was altijd het zonnetje in huis. Ze moest altijd lachen. Ik praat ook nog veel met haar. Elke avond, voor ik naar bed ga, brand ik een kaarsje bij haar foto en zeg ik voordat ik het uitblaas en naar bed ga “Welterusten” en “Het komt goed, er komt een keer gerechtigheid”. Ik merk dat ik om de haverklap met haar in mijn hoofd praat. Nee, ze praat niet terug. Het komt ook vast omdat ik alleen ben, dat ik dit doe.’

‘Ook mijn vier kleinkinderen missen haar. Ze missen hun vrolijke, goedlachse tante. Ook mijn ex-vrouw, Nathalies moeder, steekt elke avond een kaarsje voor haar op.’

As uitstrooien

‘Nathalie is gecremeerd. Ik heb haar as en ik wil dat graag uitstrooien. We weten al hoe we het gaan doen. Vanaf een boot, waar ze graag op vertoefde. Met familie en een paar goede vrienden. Maar ook dat wil ik pas doen als dit achter de rug is. Tot die tijd praat ik met mensen, ga ik naar de kroeg en leef ik maar verder. Dat moet. Dat ben ik aan haar verplicht.’

Lees ook het dossier 'Moordzaak Nathalie van Poelgeest'