MS Laurens verzorgt asverstrooiingen op IJsselmeer

LELYSTAD - Hij heeft z‘n hele leven op het water gewerkt, dus is het niet verwonderlijk dat Johan Boterhoek (68) ook privé een boot kocht. Waar andere mensen een leuke zeilboot of jachtje hebben, is de Lelystedeling echter in het bezit van een oude politieboot van 20 meter lang. Een vaartuig waarop Boterhoek in zijn tijd bij de waterpolitie lang werkte en waaraan hij zeer gehecht raakte. Zo‘n boot is niet bepaald goedkoop in het gebruik en onderhoud. Asverstrooiingen op het IJsselmeer dragen daarom al bijna tien jaar bij in de kosten van de MS Laurens.

‘Ik heb mijn vrouw ook meegenomen,‘ zegt Johan Boterhoek wanneer uw verslaggever de MS Laurens betreedt. Dat gebeurt in Lelystad-Haven, de thuishaven van de boot. Annie Boterhoek vergezelt haar echtgenoot bij vrijwel alle tochten. Bij asverstrooiingen of rondvaarten verzorgt ze de koffie en een hapje. Ook nu schenkt ze koffie in, waarna ze zich op een puzzel concentreert. Haar echtgenoot voert het woord, maar het is duidelijk dat ook Annie grote verbondenheid voelt met de boot. Zo‘n vijftien asverstrooiingen verzorgt Boterhoek per jaar. Een begrafenisondernemer voelt hij zich echter niet. ‘Het is een dienstverlening. Ik stel mijn schip beschikbaar,‘ zegt de Lelystedeling als we in de aangenaam warme stuurhut zitten. Het geld dat hij ermee verdient, kan hij goed gebruiken. De MS Laurens is namelijk geen goedkope hobby. Toch zou Boterhoek niet anders willen. ‘Aan deze boot zit m‘n hele leven aan emoties verbonden.‘ Na de lagere school bezocht de jonge Boterhoek de binnenvaartschool. ‘In de scheepvaart was altijd werk. Zeker in die tijd, vlak na de oorlog,‘ vertelt de Lelystedeling. Het bleek een goede keus, al snel raakte hij verknocht aan het water. ‘Ik vind het leuk om in elk jaargetijde, met welke weersgesteldheid dan ook, op het water te zijn.‘ Werken deed hij op tankers en sleepboten, waarna Boterhoek bij de politie terechtkwam. De politie te water, welteverstaan. Gestationeerd in Amsterdam raakte het hart van de wachtmeester verpand aan de RP1, een politieboot uit Harderwijk die in 1963 voor reparatie in de hoofdstad lag. ‘Een fantastisch ontwerp, onder water bijna nog mooier dan boven water,‘ omschrijft hij het vaartuig op zijn website. Boterhoek assisteerde bij de werkzaamheden aan boord en toen hij later dat jaar hoorde dat de boot naar Lelystad zou verhuizen, vroeg hij eveneens overplaatsing aan. Lelystad was voor Boterhoek en zijn echtgenote geen onbekend terrein. Hij had op een sleepboot bij de inpoldering geholpen, Annies vader was sinds 1954 havenmeester op het toenmalige werkeiland. Het stel was in 1960 getrouwd en een jaar later naar Amsterdam verhuisd. ‘We kunnen weer terug,‘ hield Boterhoek zijn vrouw dus voor. Dat bleek echter nog vrij lastig. Niet alleen vond zijn leidinggevende het te snel, maar bovendien had Annie haar draai in het Amsterdamse gevonden. ‘Ze was inmiddels verwend met winkels,‘ lacht Boterhoek. ‘Hier was helemaal niks.‘ Het kwam er toch van. Hun historie met de nieuwe polder en de bouwplannen van de stad trokken het echtpaar over de streep. ‘Ik had ook meer affiniteit met het IJsselmeer en Lelystad dan met de Amsterdamse grachten en het IJ. Een prutsloot,‘ aldus Boterhoek. Hij werkte vervolgens vele jaren op de RP1. Een tijd vol mooie, maar ook minder mooie momenten. ‘Mooi? Dat kon in alle facetten zijn,‘ legt de oud-politieman uit. ‘Het was vaak gezellig. Met collega‘s, maar ook met jonge prinsjes.‘ De politieboot begeleidde regelmatig tochten van de koninklijke jachten Piet Hein en De Groene Draeck. Jonge Oranjes aan het roer van de RP1 was volgens Boterhoek geen zeldzaamheid. Aan zijn werk zaten echter ook minder mooie kanten. Zo moest de Lelystedeling geregeld lichamen uit het water dreggen. ‘Als het een dood kind is, word je daar niet blij van.‘ In 1979 kreeg de RP1 een nieuwe standplaats, maar de boot verdween niet uit het hart van Boterhoek. Toen hij in 1993 hoorde dat de politie het vaartuig van de hand wilde doen, besloot hij het te kopen. ‘Ik dacht er een soort eigendomsrecht op te hebben,‘ verklaart hij. ‘Ik had er zolang op gevaren en vond het een mooie boot. Dat heb ik altijd zo ervaren.‘ Op dat moment had de Lelystedeling er nog geen vastomlijnde plannen mee. Sportvistripjes bleken geen haalbare kaart en voor de vaarbewijscursussen die hij erop verzorgde, was weinig animo. Zo nu en dan fungeerde de MS Laurens, zoals de boot inmiddels heette (vernoemd naar de kleinzoon van het echtpaar, red.), als start- of VIP-schip bij zeilevenementen. Boterhoek werkte nog tot februari 1999 bij de politie. Op zijn zestigste ging hij met functioneel leeftijdsontslag (FLO). Een jaar eerder startte de Lelystedeling met asverstrooiingen op het water. Door zijn werk had hij dit idee opgevat. Voor sommige collega‘s was het hun laatste wens. ‘Het was oneigenlijk werk voor de politie, maar soms kon je er niet omheen,‘ zegt Boterhoek. In 1998 werd de wet op de lijkverzorging versoepeld en nam hij contact op met enkele crematoria. De afgelopen jaren is de MS Laurens tientallen keren uitgevaren voor asverstrooiingen. ‘Iedere tocht is anders, maar het is meestal heel emotioneel,‘ vertelt Boterhoek. ‘Zelf voel ik de emotie nog wel eens als het een kind is. Daarin voel je toch veel tragiek.‘ Ondanks al die tochten vindt de Lelystedeling het lastig aan te geven waarom mensen kiezen voor een asverstrooiing op het water. ‘Dat vragen wij ons ook altijd af. Je moet er voorzichtig mee zijn, maar als alles achter de rug is vraag ik wel eens of de overledene heeft gevaren. Soms antwoordt men dan: ‘Nee, hij was als de dood voor water. Hij kon niet eens zwemmen, maar heeft altijd gezegd dat zijn as op water verstrooid moest worden.‘‘ Het motief van een oud-Airgunner (boordschutter van een geallieerde bommenwerper in de Tweede Wereldoorlog, red.) was daarentegen heel helder. ‘Die zei: ‘Mijn maten liggen in het IJsselmeer. Als ik er niet meer ben, wil ik verast worden.‘ Dat is gebeurd,‘ aldus Boterhoek, die onlangs een wonderlijk verzoek ontving van een Duitser uit Essen. ‘Hij wil verstrooid worden en regelt alles zelf. Hij wil een keer langskomen...‘ De MS Laurens vaart altijd uit, behalve bij ijs of hele dichte mist. Een tocht duurt gemiddeld 2,5 uur. ‘Ik vind varen leuk, maar veel andere mensen niet,‘ weet Boterhoek. ‘Vooral voor kinderen is 2,5 uur lang genoeg.‘ Vaak vindt de asverstrooiing daarom op het IJsselmeer plaats, een enkele keer op de IJssel. Op de Waddenzee komt de MS Laurens ook wel eens, maar dan vertrekt de boot vanuit Den Oever. Annie Boterhoek gaat altijd mee om voor de koffie en een hapje te zorgen. Toch stelt het echtpaar vaak zelfbediening voor de gasten in. ‘Dan hoef ik ze niet telkens lastig te vallen met de vraag of ze iets willen drinken,‘ legt Annie uit. Aan de tochten komt voorlopig nog geen einde, laat Boterhoek weten. Hoewel hij zeer aan zijn boot is gehecht, maakt hij zich niet druk over de toekomst. ‘Het ligt aan mijn gezondheid en die van mijn echtgenote. Daar moet je reëel in zijn: als er iets gebeurt, moet je stoppen met die hap.‘ Lachend: ‘Zet maar op Marktplaats.nl...‘ En mocht zijn tijd komen, dan is het voor Boterhoek klip en klaar: ‘Ik ga ook zwemmen.‘ Naast asverstrooiingen verzorgt de MS Laurens op bescheiden niveau ook dagtochten en bedrijfsuitjes. Meer informatie is te vinden op internet: www.laurens-exrp1.nl. Wie de site niet direct kan openen, kan er ook via google op terechtkomen. Tik ‘MS Laurens‘ in en klik dan de laatste update aan. Johan Boterhoek is bereikbaar op telefoonnummer 0320-221288 of 06-23283990. Mailen kan naar jboterhoek@solcon.nl.