Column Bart van der wal | Penseelstreken, gedoe en kou

Het is een rustige, vroege herfstochtend. Wat opvalt zijn de witte vliegtuigstrepen aan de hemel; klakkeloos neergezette, door elkaar lopende penseelstreken op een blauw doek. Het lijken er meer dan we in het nieuwe normaal gewend zijn. Er is immers nog steeds veel minder vliegverkeer dan voor de coronacrisis.

Een ding is zeker en dat is dat de vliegtuigen die deze schilderkunsten achterlaten niet gestart zijn of gaan landen op vliegveld Lelystad. De coronacrisis is hier deels debet aan. Omdat vliegveld Lelystad op dit moment beslist nog geen Airport is met internationale vluchten blijf ik het voorlopig vliegveld noemen.

Emoties

Terugblikkend zie ik een hoop gedoe met emoties, onderzoekscommissies en een in twijfel getrokken meerwaarde van het vliegveld als airport. Verder discussies over de uitstoot van stikstof, natuurvergunningen die wel of niet legitiem zijn en boze of verontruste omwonenden die vooral denken aan geluidsoverlast en daarom geen vliegveld willen in hun achtertuin.

Aan de andere kant voorstanders die wijzen op de komst van bedrijven en de positieve effecten op de werkgelegenheid die dit met zich meebrengt.

Op het moment dat ik dit schrijf is nog niet bekend welk lot het nieuwe regeerakkoord Lelystad en omstreken gaat brengen. Het zal mij benieuwen.

Een boek lezen

Ondertussen zijn we in de koude, donkere maanden met de letter r van ‘brr’ beland. Dat is even wennen voor velen, zo ook voor mij. Als goedmakertje tegen de kou verheugen we ons op de gezellige avonden met de gordijnen dicht en het kaarslicht aan. Lekker kneuterig spelletjes doen, televisiekijken of weer eens een boek lezen.

Dat laatste is bij mij langer geleden. Gebrek aan tijd, is mijn eerste gedachte. Tegelijkertijd weet ik ook dat ik soms rondloop met vierkante ogen door het turen naar beeldschermen in alle formaten. Dat kost natuurlijk ook tijd. Hoewel wat vroeg voor goede voornemens besluit ik om meer vanaf papier te gaan lezen.

Bart van der Wal