Laatste optreden 'Happy in hindsight'-tour Bertolf is een thuiswedstrijd

Dronten - 'Is er iemand die dat gevoel herkent, dat je pas achteraf beseft hoe gelukkig je op een bepaald moment was? Daar iemand… ah, mijn zusje. Nou, dan zal het wel genetisch bepaald zijn…'. De in Dronten geboren en getogen singer-songwriter Bertolf speelde zondagmiddag de laatste voorstelling van zijn 'Happy in hindsight'-tour, in De Meerpaal.

Toch een beetje een thuiswedstrijd. ‘Als u merkt dat er vandaag wel erg hard en enthousiast geklapt wordt: de halve zaal bestaat uit familie…’

Gunfactor

Bertolf is een artiest met een hoge gunfactor. Dat komt door zijn vriendelijke en immer jeugdige uitstraling, dat komt door zijn schijnbaar relaxte houding op het podium en het komt door zijn geweldige muzikale vakmanschap. Ik heb het wel eens eerder geschreven, en ik herhaal het graag elke keer in een artikel over hem: Bertolf is met afstand de beste muzikant van de huidige generatie singer-songwriters. Zijn gitaarspel is meesterlijk, hij kiest nooit voor de makkelijkste weg en zijn zang is in de loop der jaren enorm gegroeid.

Liedjes in kleine bezetting

Het draait bij Bertolf om de liedjes. Die worden deze tour in klein gezelschap gespeeld: met Nathalie Schaap op (contra)bas en Dave Menkehorst op drums, waarbij beiden ook garant staan voor mooie achtergrondkoortjes, winnen de liedjes aan zeggingskracht.

Maar dat gebeurt ook door de verhalen rond de liedjes. Het blijft een merkwaardig contrast dat iemand die zo relaxt en zelfverzekerd op het podium lijkt te staan als Bertolf toch geplaagd wordt door een vorm van podiumangst. Geheel in de geest van de ‘Happy in hindsight’-gedachte legt Bertolf uit dat hij vaak achteraf beseft hoe leuk hij een optreden vond, en bij andere gebeurtenissen ook vaak veel voorpret heeft, maar het vervolgens de uitdaging is in het hier en nu te leren leven.

Kleine briljantjes

Het zijn soms kleine gedachten met grote gevolgen die aan de liedjes ten grondslag liggen. En daarmee zijn ze ook voor iedereen herkenbaar. Zoals ‘What have I dragged you into?’, waarin hij zich afvraagt wat hij zijn kinderen heeft aangedaan door ze op de wereld te zetten in een tijd die geplaagd wordt door een pandemie en klimaatcrisis. Of ‘Everyehere I go (there I am)’, over de man met een bipolaire stoornis die wordt aangeraden ergens anders een nieuw leven te beginnen, maar bang is voor wat hij ook daar tegen zal komen: zichzelf.

Mooie miniatuurtjes zijn de liedjes van Bertolf, en nergens wordt het zwaarmoedig. Stof tot nadenken, zeker, en soms confronterend als je je eigen angsten of gevoelens er in herkent, maar vaak ook humoristisch. Bertolf heeft weinig nodig om geïnspireerd te raken voor weer een klein briljantje. Zoals ‘Welcome time travellers’, geïnspireerd op een verhaal dat hij las over Stephen Hawking, die een feestje organiseerde voor tijdreizigers. Het zaaltje was gehuurd, de hapjes en drankjes stonden klaar en natuurlijk stuurde hij de uitnodigingen pas toen het feestje al was geweest. En toch kwam er niemand opdagen, hetgeen Hawking toch wat teleurstelde.

Grijp die kans!

Zo levert een zondagmiddag met Bertolf toch heel wat op. Laat ik eerlijk zijn: de reis naar het theater is soms een moeizame, als je het druk hebt, je lieve Poekie de volgende ochtend voor een belangrijk onderzoek naar de dierenarts moet en het er niet goed uitziet en je moe bent: je denkt toch even ‘Zal ik lekker thuis blijven?’

Maar achteraf ben je blij dat je gegaan bent. Want het was mooi, je bent blij met deze unieke ervaring en kijkt er met veel plezier op terug (inderdaad, ‘Happy in hindsight, had ik nu mijn hand maar opgestoken). En de napret is tien keer zo groot, want elke keer als je Bertolfs laatste meesterwerk beluistert heb je de herinnering aan het optreden en aan de verhalen achter de liedjes. Kortom: een zondagmiddag met Bertolf valt zeer aan te bevelen, ook voor tijdreizigers: het kan nog, grijp die kans!