Column Kees Bakker | Erger dan erg

Lelystad - Wie het rapport van de Rekenkamer over de jeugdzorg in Lelystad leest, schrikt erg. Op zich nog niet eens over fouten die vanaf het begin af aan gemaakt zijn bij de uitvoering en inrichting van de jeugdzorg.

Gemeenten in Nederland werden bij de decentralisatie van het Rijk naar de gemeente bij de uitvoering van de zorg ook in het diepe gegooid, zonder zwemdiploma. Er was op geen enkele manier nagedacht over hoe gemeenten dit moesten organiseren, ze werden aan hun lot overgelaten. En bovendien kregen ze er een te krap budget voor. De bezuiniging die deze decentralisatie op termijn moest opleveren werd maar vast ingeboekt. Dan is er ook geen enkele ruimte om fouten te maken, dan leiden fouten of vergissingen direct tot grote tekorten. Daar is van tevoren ook al voor gewaarschuwd, en met terugwerkende kracht mag je het schofterig vinden dat Den Haag het toen zo geregeld heeft.

Maar in de controle op en aansturen van de jeugdzorg hebben college en gemeenteraad ook ernstige steken laten vallen. 

In het chagrijn tussen wethouders en (een deel van) de gemeenteraad werden er door de laatste harde veranderingen doorgevoerd, zonder dat men daarbij een doel voor ogen had, anders dan financieel. Rigoureuze besluiten werden ingegeven door wantrouwen tussen college en raad.

En dan merkt de Rekenkamer ook nog eens op dat de onderlinge verhoudingen in de gemeenteraad en het feit dat partijen steeds verder van elkaar af zijn komen te staan, het probleem alleen maar verergerd heeft. Dat is toch verontrustend. Dat we een verdeelde gemeenteraad hebben, dat weten we wel. Dat de onderlinge verhoudingen in die gemeenteraad soms verre van goed zijn, ook. Maar dat dat niet alleen leidt tot financiële tekorten op bepaalde beleidsgebieden, of die tekorten op z’n minst niet oplost, is erg. Nog erger is het idee dat jongeren die dringend hulp nodig hebben daar de dupe van zijn of kunnen worden, gewoon, omdat sommige raadsleden elkaar niet kunnen luchten of zien. Dat is erger dan erg.

Ik ben een optimistisch mens, maar in dit geval zie ik niet direct een oplossing. De polarisatie in de politiek neemt alleen maar verder toe. Er wordt in toenemende mate gedebatteerd in oneliners. 

Een goed voorbeeld van de grote broeders en zusters in Den Haag is er ook niet, want wat daar gebeurt is nog bedroevender. En met de gemeenteraadsverkiezingen voor de boeg ben ik er wel eens bang voor dat de verdeeldheid alleen maar toe zal nemen en we straks niet 15 maar 20 partijen in de gemeenteraad zullen hebben.

Maar goed, dat hebben wij als kiezer dan gelukkig zelf in de hand. Toch?