Wijnne's Waarheid | Hart

Tijdens de eerste voetbalwedstrijd van het seizoen liep mijn jongste zoon Jesper twee breukjes op in zijn linkerenkel. Strompelend en ondersteund door zijn trainer-coach verliet hij het veld met vermoedelijk verrekte enkelbanden.

Nadat twee dagen koelen en rust weinig opleverden - sterker, de zwelling breidde zich alleen maar uit en mijn zoon kon vrijwel niet op zijn linkervoet staan - belden we de huisarts. Daar konden we snel terecht. De dokter bekeek en bevoelde de enkel en besloot dat er een röntgenfoto moest worden gemaakt; hij was er niet zeker van of verrekte enkelbanden de enige kwetsuur was. De foto kon worden gemaakt bij de polikliniek van het Sint Jansdal in Dronten.

Met een rolstoel aangereden

Na een telefoontje konden we daar een uur later al terecht. Terwijl we aan de balie te woord werden gestaan kwam een behulpzame medewerker van de polikliniek al met een rolstoel aangereden, zodat Jesper kon gaan zitten om de voet rust te geven. Na de admininstratieve plichtplegingen konden we naar de röntgenfotoafdeling. Daar werden we opgevangen door een aardige dame die de foto moest maken. Ze stelde mijn zoon gerust en legde duidelijk uit wat er ging gebeuren. Nadat de foto was gemaakt en ze deze samen met een arts had bekeken kwam ze met het ‘slechte’ nieuws dat er twee breukjes in de enkel zaten. We mochten desgevraagd de röntgenfoto bekijken om het met eigen ogen te zijn. Ze vertelde vervolgens helder wat er nu moest gebeuren.

Naar de spoedpoli

We moesten naar de spoedpoli in het St Jansdal ziekenhuis in Lelystad, waar de enkel in het gips zou gaan. Ze legde duidelijk uit dat dit moest om de enkel vast te zetten zodat deze kon genezen.

In de auto en naar Lelystad. Daar aangekomen begaven we ons naar de spoedpoli. Ook hier werden we vriendelijk ontvangen. We werden naar een behandelruimte gebracht waar de dame die de enkel in het gips zou zetten Jesper allerlei vragen stelde. Even vriendelijk als haar collega in Dronten.

Vriendelijk en behulpzaam

Vervolgens moesten we een minuutje of tien wachten op de arts, die de röntgenfoto had bekeken. Ook zij was vriendelijk en behulpzaam. Nadat ze had uitgelegd wat er ging gebeuren werden we opgehaald en gingen we naar de gipsruimte. Daar was het weer één en al vriendelijkheid en behulpzaamheid.

Toen we weer richting Dronten reden zei Jesper dat al die mensen heel aardig waren. Ik kon dat alleen maar beamen.

Hart voor hun patiënten

Ik schrijf dit stukje omdat ik wil aangeven hoe blij we in dit land mogen zijn met al die mensen in de zorg die hart hebben voor hun patiënten. Al die mensen die een ziekenhuisbezoek - toch niet het leukste uitje - zo aangenaam mogelijk maken. Hulde aan al die mensen.