Column Kees Bakker | Verhuizen is traumatisch

Lelystad - De afgelopen weken ben ik verhuisd. Tegelijkertijd ben ik 1 juni begonnen met een baan erbij die ontzettend leuk is, maar ook veel tijd vergt en had ik te kampen met wat gezondheidsproblemen. Conclusie: verhuizen is geen klap aan en een lichtelijk traumatische ervaring.

Dat laatste begon met de huizenjacht. Tegenwoordig moet je in Lelystad enorm overbieden op de vraagprijs en dan nog is het maar de vraag of je een kans maakt. De markt wordt overspoeld door Amsterdammers en Almeerders, die naar Lelystad verhuizen en een duurder huis achterlaten, waarvan het geen enkel probleem is die te verkopen. Dat maakt dat zij geen voorbehouden hoeven te maken voor het kopen van een huis, zoals het eerst verkopen van het huidige huis of het rondkrijgen van de financiering. Verkopers van huizen kiezen dan voor zekerheid, en dus voor deze categorie kopers. Want ik heb en had helaas niet een paar ton op de bak staan. Had ik maar een vak moeten leren.

'Ga toch ontspullen!'

En dan de verhuizing zelf. Die deden we, met hulp van onze klusjesmannen die ook ons nieuwe huis verbouwen en de hulp van familie, zelf. Mijn hemel, wat een werk. We hebben veel spulletjes, dat wisten we. ‘Ga toch ontspullen! Daar creëer je ruimte mee, ook in je hoofd,’ raadde een Amsterdamse vriend mijn aan. Maar ja, hij woont op 40 vierkante meter. Wij besloten juist wat groter te gaan wonen. Maar wat een werk, verhuizen.

Ach, ik weet dat als we over een jaar klaar zijn met de verbouwingen en het uitpakken en we ook weer eens tijd hebben om ons met andere dingen dan verhuizen bezig te houden, we het leed snel zullen zijn vergeten. Maar tot die tijd is mijn welgemeende advies aan een ieder: heeft u verhuisplannen? Niet doen!