Column Bart van der Wal | Buut vrij!

We gingen in mijn jeugd veel op visite bij mijn opa en oma. Ze hadden een klein, gezellig huis met een keldertje met een dubbele wand. We wisten dat opa zich daar verscholen had omdat hij niet verplicht wilde werken voor de Duitse bezetter.

Verder wisten we dat opa weleens illegaal hout had gekapt voor de stook. Het waren verhalen waar we maar kort bij stilstonden. We waren vooral druk met buiten spelen en ravotten.

Veel kinderen in de buurt

Bij mij in de buurt wonen veel kinderen. Vooral ‘s zomers hoor je het plezier bij het buitenspelen. Gelukkig mogen kinderen tot en met twaalf jaar in deze crisistijd gewoon lekker buiten spelen zonder beperkende regels. Als dit niet meer had gemogen zou dat wat mij betreft de ergste coronamaatregel zijn geweest.

Vorige week herdachten we de doden van de Tweede Wereldoorlog en vierden we de bevrijding. Het is gebleken linke soep om de regels en de spanning die de crisis met zich meebrengt te vergelijken met de Tweede Wereldoorlog. De oorlog en de coronacrisis lijken net zomin op elkaar als een appel en een peer. De impact van de restricties en terreur van een vijandige heerser en de verschrikkingen van de oorlog zijn voor ons als naoorlogse generaties moeilijk voorstelbaar. De angst dat overkomende vliegtuigen bommen laten vallen of soldaten binnenvallen om mensen mee te nemen naar gruwelijke oorden moet verschrikkelijk zijn.

Niet bagatelliseren

Natuurlijk mogen we niet bagatelliseren dat er door de gevolgen van deze pandemie mensen zijn die het echt moeilijk hebben. Sommigen worden geconfronteerd met financiële problemen, anderen zijn ernstig ziek en mensen worden geconfronteerd met het overlijden van een bekende of dierbare. Ook het als gevolg van de crisis mentaal lijden onder angst, depressie of eenzaamheid is niet te ontkennen. Zorgen of gewoonweg minder goed in je vel zitten hebben bij velen de plaats ingenomen van een meer vrij en onbezorgd leven.

Vrij en onbevangen zijn

Spelende kinderen op straat staan voor mij model voor vrij en onbevangen zijn. Geen angst of zorgen voor nu of voor de toekomst. Geen vooroordeel over de ander die anders denkt, doet of er anders uitziet. Misschien ligt er een linkje tussen spelende kinderen, vrij en onbezorgd, de bevrijding destijds, waar een last van vele schouders afviel en onze hang naar meer vrijheid en minder zorgen. Ik ga ervan uit dat we steeds meer van dat goede gevoel terug gaan krijgen. Wellicht een idee om ook als volwassenen weer eens ouderwets buiten te gaan spelen zodra dat kan? Afhankelijk van uw leeftijd kunt u denken aan een potje voetbal, jeu de boules of zelfs verstoppertje met een ouderwets ‘Buut vrij voor de hele kliek!’ Een mooie gedachte.