Column Kees Bakker | De 'Roaring Twenties', een eeuw later

Ik heb de laatste tijd wat mooie beschouwingen gelezen op het tijdperk dat aanbreekt als de coronarestricties achter de rug zijn. Er wordt gesproken over een nieuwe 'Roaring Twenties'.

In de periode na de Eerste Wereldoorlog en de Spaanse griep vierde men in het vrije westen feest. Er werd uitgegaan, er werd geld uitgegeven, er werd feest gevierd. Dat leidde wel weer tot de grote depressie van 1930, maar laten we daar nog even weg van blijven.

‘De Roaring Twenties, een eeuw later’. Ik kan me er van alles bij voorstellen. De periode gedwongen thuis zitten, omdat er gewoon niets open is, er geen concerten kunnen worden bezocht, je niet uit eten kunt gaan of in de kroeg kunt ouwehoeren met vrienden, een periode waarin je na een bepaald tijdstip zelfs niet meer zonder goede reden en met het juiste papiertje op straat mag zijn… je hoeft geen Wappie te zijn om dat helemaal zat te zijn.

Twee festivals in twee weekenden

Mijn Roaring Twentiesgevoel werd deze week twee keer flink aangewakkerd. Eerst met het bericht dat Down the Rabbit Hole, het kleine broertje van Lowlands, dit jaar ook in Flevoland plaatsvindt. Mijn eerste gedachte was: twee festivals in twee weekenden, hou ik dat vol? Ja, dat hou ik vol! Geweldig! Ik weet nog dat er eens een zomer was dat er drie festivals in één zomer op het Lowlandsterrein waren: Field of Rock, Arrow Rock en Lowlands. Wat een zomer was dat!

Hou ik dat vol? Ja, dat hou ik vol!

Daarna kwam het bericht dat Sunsation en Sea Bottom beiden zijn uitgesteld en nu op dezelfde zaterdag in september plaatsvinden. Wederom was mijn eerste gedachte: hou ik dat vol? Ja, dat hou ik vol! Om 3.45 uur opstaan om naar het Robert Morris Observatorium te gaan, in de stralende nazomerzon naar gedichten en muziek luisteren en een klein etmaal later een laatste biertje nemen en naar huis gaan. Ik zeg: kom maar op!

Ik heb er zin in! Natuurlijk wordt er ook alweer volop gewaarschuwd voor de gevolgen van deze nieuwe Roaring Twenties, zo gaat dat, maar dat wil ik nu allemaal nog niet weten. Ik verheug me er gewoon op, en hoe Roarender ze zijn, hoe beter. Het mag wel weer eens!