Herinneringen aan 'wethouder John'

Lelystad - ‘Onze hele stad heeft een markante persoon uit haar midden verloren en met hem iemand die de stad in zijn hart droeg. Hij was vooral ‘onze John’.’ In de gemeenteraad is dinsdag John van den Heuvel herdacht, de SP-wethouder die in de nacht van vrijdag 26 op zaterdag 27 juni op 66-jarige leeftijd plotseling is overleden.

De herdenking was met een drietal sprekers, die mooie herinneringen aan John van den Heuvel met de raadsleden, genodigden en familie van wethouder John deelden.,

Trouwe kameraad

SP-fractievoorzitter Alexander Sprong, die John herinnerde als aan markante persoonlijkheid, herinnert zich ook zijn eerste ontmoeting met hem. ‘Ik heb hem leren kennen in 2012. Ik was al lang SP-lid en opnieuw in Lelystad komen wonen, toen er een dikke enveloppe in de brievenbus zat. Deze was gericht aan de voorzitter van de Lelystadse SP, de heer J. van den Heuvel. Het huisnummer bleek even verderop bij ons in de straat te zijn, dus ik riep thuis naar binnen dat ik even de verkeerd bezorgde post ging wegbrengen en liep naar John zijn huis. John deed open, nam de enveloppe aan en bood me een kop koffie aan. We raakten als snel in een boeiend gesprek over politiek en Lelystad en het was pas ver na etenstijd dat ik weer thuis was. Niet veel later was ik actief binnen de Lelystadse afdeling van de SP, weer even later fractie-assistent en helaas, nu sta ik hier, om John te gedenken.’

‘Voor John in 2014 wethouder werd was hij al geruime tijd raadslid geweest, zowel in een hele grote als op het laatst in een hele kleine fractie. Deze eenmansfractie bemande hij tot de verkiezingen van 2014. “Het was achteraf gezien wel altijd lekker makkelijk vergaderen,” zo keek John er vaak nog grappend op terug. Als wethouder ging hij verder met de dossiers asbestbestrijding, die hem ook in de tijd als raadslid al aan het hart ging, maar ook het begeleiden van mensen naar werk en het op een zorgvuldige manier transformeren van het werkbedrijf en de sociale werkvoorziening, waren erg belangrijk voor hem.” En altijd was er wel ergens een momentje voor het roken van een shagje met de cliënten en de medewerkers van het werkbedrijf. Want dat was ook typerend voor hem: de oprechte interesse en houding voor iedereen.”

In pauzes liep John regelmatig door het Stadshart om met inwoners en medewerkers te spreken of hij hield zijn spreekuur, op zijn vaste rookplek voor het Stadhuis, herinnerde Sprong zich. ‘Daar werd hij een keer aangesproken door een mevrouw, die problemen had met haar traject naar werk toe. John luisterde het verhaal aandachtig aan en vroeg door, met een zuinig lachje toen bleek dat de mevrouw niet precies wist wie hij eigenlijk was. Hij gaf haar tips voor het vervolg en met een kleine grijns voor de zekerheid ook nog het emailadres van de wethouder, voor het geval dat ze er niet uit zou komen. Het voorval typeert John: behulpzaam en bereikbaar, maar ook deskundig en die ingetogen humor. Bereid om op de verplichte foto te gaan, maar liever perfectionistisch sturend op de achtergrond. Lelystad is een betrokken en hardwerkende inwoner verloren, de SP een trouwe kameraad, maar het grootste verlies is voor zijn nabestaanden. Ik wens zijn vrouw en dochters heel veel sterkte toe. We zullen hem enorm gaan missen.’

Glimlach en een knipoog

Ook directeur Onno Vermooten van het werkbedrijf stond stil bij John. ‘Ruim een week geleden, op vrijdag 26 juni, namen John en ik, ieder vanuit onze eigen rol, zoals altijd actief deel aan het bestuurlijk overleg van het regionaal overleg van het Werkbedrijf Flevoland. En ik zag het al bij binnenkomst: John had zich deze keer voorgenomen een punt te maken. En jawel, kort na de opening nam hij het woord. Ik kende John al jaren in dergelijke overleggen en voelde direct aan dat hij zijn standpunt even duidelijk neer ging zetten. Toen dat was gebeurd, volgde er iets anders voorspelbaars: een glimlachje en naar mij een knipoog. Zo! Dat hadden we voor mekaar!’ Na afloop van de vergadering stonden de twee nog even buiten na te praten, John met zijn Panama op het hoofd (het was warm) en zijn typerende shaggie. ‘Met een ‘Fijn weekend!’ werd afscheid van elkaar genomen. Hoe onverwacht, onwerkelijk en verdrietig, dat we elkaar niet meer zullen spreken.’

Vermooten had al een goede band met John van den Heuvel toen die nog raadslid was, en buiten bij het Stadhuis op zijn vaste stekkie werden vele zaken besproken na raadsvergadering. ‘Ons contact intensiveerde toen John in 2014 toetrad tot het college. John werd wethouder John. Als wethouder was het zijn ambitie dat Lelystad een aantrekkelijke en duurzame stad zou zijn, waarbij ook werd ingezet op een inclusieve samenleving. Want dat was John zijn overtuiging: iedereen heeft het recht om mee te doen, iedereen heeft het recht op werk.’

‘De sociale werkvoorziening had een speciale plaats in John zijn hart. Juist bij de mensen die het nodig hadden. Bij ons aan de Vaartweg vonden ze vaak steun bij John, die als hij langskwam altijd een praatje kwam maken. Dat bewonder ik eigenlijk in hem. John bij de foto-ontwikkelfabriek in Amsterdam en bij het Boekhuis in Kampen, waar hij vaak over sprak, en John als wethouder: altijd dezelfde persoon, met dezelfde warme belangstelling voor de mensen om hem heen.’

‘De bestuursvergaderingen onder leiding van John verliepen altijd vlot. Hij waakte er voor dat er geneuzeld werd. Elke vergadering diende vooraf te worden gegaan door het gezamenlijk nuttigen van een saucijzenbroodje. John had immers ontdekt dat de catering ’s ochtends verse saucijzenbroodjes maakte.’

‘Ik ga John enorm missen. Het was een markante persoonlijkheid, volstrekt authentiek, met veel gevoel voor humor en een warm mens . Hij kende de samenleving als geen ander, en de samenleving kende hem. Ik wens u allen veel sterkte.’

Gewoon heel bijzonder

Ook Ina Adema nam het woord en deelde beelden die zij had van John van den Heuvel. ‘Een kleine man met een hoed die slentert door de winkelstraat van het centrum en belangstellend gadeslaat wat er gebeurt, een praatje maakt met mensen. 

Een werkkamer die altijd open stond met een werktafel, waarop een bak gevuld met paaseitjes stond die maar niet leeg raakte tot aan de zomer.  

Een man ontspannen aan tafel met zijn medewerkers, altijd in voor een gemoedelijk grapje. Altijd open voor advies.  

Een bestuurder die zware portefeuilles op zich nam en met zijn collega’s ging zitten om lastige bestuurlijke puzzels op te lossen. Het liefst wel met iets lekkers te eten erbij, dat werkte toch gemakkelijker. Je kon dan goed sparren, lachen en genieten met John. 

Een man met een kleine ‘quilty pleasure’. Hij had er zichtbaar plezier in achter het stuur van zijn toch wel grote auto plaats te nemen en weg te rijden.  

Hij was er één uit ons midden.’

‘SP’er in hart en nieren zat er wel af en toe een kleine rebel en iets tegendraads in hem. Zo stemde hij voor de eerste gemeentelijke beleidsnota over de drie decentralisatiedossiers in het sociaal domein, terwijl er een landelijke richtlijn van de SP lag om toch vooral tegen te stemmen.

Het rebelse en ook zijn gevoel voor humor zag je terug in de verkiezingstijd. John had in die periode een tweede Twitteraccount met een foto van Che Guevara als profielfoto, zodat hij tweets kon versturen die als wethouder niet gepast waren.  

Ook weigerde hij ooit als wethouder een wet uit te voeren omdat het tegen zijn principes inging. Lastig natuurlijk, omdat de kern van het wethouderschap over de uitvoering van de wet gaat. In goede samenwerking met zijn collega’s heeft hij van dat voornemen afgezien. Naast een man van principes, was John gelukkig ook een man van realisme en gezond verstand.’ 

‘Voor John was het wethouderschap een mooie uitdaging die hij op zijn eigen manier is aangegaan. Rustig, soms scherp in de discussie, inhoudelijk op de hoogte en altijd bereid om professioneel te laveren tussen het belang van zijn eigen portefeuille en het collegebelang. John had een groot hart en het zat op de goed plaats. In het bijzonder lag dat hart bij het Werkbedrijf, dat zich inspant voor mensen die in een kwetsbare positie zitten, zo goed mogelijk te ontwikkelen en te begeleiden naar werk. Werk gaf de mensen, naast middelen van bestaan, zelfvertrouwen en eigenwaarde. Van oorsprong een man die met zijn handen werkte, mocht John graag op vrijdag een gebakken eitje gaan eten op de Wigstraat bij de mannen en vrouwen van de Buitendienst. Mensen die volgens John in tegenstelling tot hemzelf “wel aan het werk”, waren.’ 

‘Hij was de laatste twee jaar een hele degelijke wethouder van financiën en begreep het belang van gezonde gemeentefinanciën. Hij had grote affiniteit met het sociaal domein, maar begreep ook dat omwille van die gezonde financiën er een versobering moest worden doorgevoerd.’

‘Als je aan hem vroeg. “Hoe zou je willen dat mensen je als wethouder zouden herinneren?”, dan was zijn antwoord altijd “als wethouder John”. Die eenvoud tekende John van den Heuvel. Hij was benaderbaar en toegankelijk; een wethouder voor iedereen en van iedereen. En door gewoon te zijn was hij heel bijzonder.’

‘Toen de coalitieonderhandelingen twee weken geleden waren afgelopen en de contouren van een nieuw college zichtbaar werden, hoorde ik hem tegen iemand zeggen ‘Het is een vreemde, maar mooie wereld’. Ik weet niet of hij daarbij doelde op het proces van coalitievorming of dat hij in een stad woonde die toen hij geboren werd nog water was. Hij had natuurlijk gelijk dat het tegelijkertijd een vreemde en mooie wereld is. Wat John betreft is mij hierover een ding heel duidelijk: hij heeft zich tot het laatst toe ingezet om die vreemde wereld steeds mooier te maken.’

Toost op het leven

Na afloop van de bijeenkomst werd er getoost op het leven wat John van den Heuvel.


Gerelateerd nieuws