Column Kees Bakker | John was altijd John

Lelystad - Ik heb de afgelopen tijd wel eens gedacht dat de reden waarom de SP gewoon deel uitmaakt van het nieuwe college volledig door John van den Heuvel komt. De persoon en de wethouder had een breed draagvlak in de Lelystadse politiek.

Ik heb hem als raadsverslaggever voor de FlevoPost vaak meegemaakt. Eerst als raadslid, later als wethouder. Ik had een sterke vertrouwensband met hem. In de raadszaal kon hij zich tijdens discussies heel af en toe laten gaan en snedig uit de hoek komen. Meestal beperkte hij zich echter tot de feiten en de inhoud. Hij liet zich niet snel op de kast jagen.

Maar als je hem sprak na een raadsvergadering, waarin de gemoederen hoog waren opgelopen, kreeg hij altijd een glimlach op de lippen en durfde hij, ook tegen mij, het achterste van zijn tong te laten zien. Hij deed dat in het vertrouwen dat je je, voor de verslaggeving van die avond, toch zou beperken tot wat er in de raadszaal gezegd was. Ook bijzonder: dat was zo toen hij raadslid was en dat bleef zo toen hij wethouder werd. Er zat geen enkel verschil tussen de mens John van den Heuvel als raadslid en als wethouder. John was John, altijd.  

John was niet iemand die graag op de voorgrond trad. In dat opzicht was hij ook een a-typische wethouder. Het liefst overzag hij hetgeen wat er gebeurde van een afstandje, sigaretje in de mond. Om er dan, in wederzijds vertrouwen, zijn commentaar op te geven. John was niet iemand die zo nodig op de foto moest om lintjes door te knippen of gebouwen te openen. Die representatieve functie als wethouder vervulde hij wel, maar altijd met dat glimlachje op de lippen, alsof hij zei ‘Je ziet me wel, maar ik ben er niet’. John was gewoon een ‘stand-up guy’: een vriendelijke man, met een sterk politiek rechtvaardigheidsgevoel en een goed gevoel voor humor. Iemand die ook kon relativeren. Je kon het met hem eens zijn, je kon het niet met hem eens zijn, maar het ging altijd om de inhoud bij hem. En als je het dan niet met hem eens was, nou, dan had je het gewoon niet goed begrepen. En kwam dat glimlachje weer op de lippen.

Ik vind het niet te bevatten dat hij, zomaar, overleden is. Toen ik het bericht vanmiddag kreeg, dacht ik eerst aan een hoax of een zieke grap. Maar ik ben bang dat het waar is. Niet te bevatten.