Column Hans Engelvaart | Op zijn kop

De generaties van na de Tweede Wereldoorlog hebben nog nooit zo’n wereldwijde crisis meegemaakt als waar we ons nu in bevinden. Natuurlijk waren 9/11 en de MH17-ramp verschrikkelijk, maar de coronacrisis is echt bizar.

Het laat je meteen de betrekkelijkheid van veel dingen zien. Had je eerst de klimaatontkenners, nu zijn er mensen die corona op dezelfde lijn plaatsen als een gewoon griepvirus, omdat daar elk jaar ook zoveel mensen aan overlijden. Alsof we nu geen overvolle IC-afdelingen in ziekenhuizen hebben en alsof al die mensen in de zorg niet continu zwaar op de proef worden gesteld.

Egoïsme

Ik erger me aan het feit dat je nog steeds groepjes mensen bij elkaar ziet staan. Ze brengen daarmee niet alleen zichzelf, maar vooral ook anderen in gevaar. Is het egoïsme in optima forma of geven ze er daarmee blijk van het hebben van de intelligentie van een washandje door te denken onaantastbaar te zijn?

Totaal op zijn kop

De coronacrisis zet ons leven totaal op zijn kop. Dingen die we altijd als normaal hebben ervaren zijn dat nu niet. We konden niet naar de verjaardag van onze vijfjarige kleinzoon en ook bezoekjes aan de andere kinderen en kleinkinderen zit er niet in. Scholen en musea zijn gesloten. Onze zoons werken thuis en onze dochter werkt in een winkel waar mensen nog steeds voor één potje nagellak naar de winkel gaan. Bizar is het ook dat mensen die ziek zijn niet in het ziekenhuis terecht kunnen omdat ze niet urgent genoeg zijn. Onderzoeken worden uit gesteld, iets wat later misschien grote gevolgen kan hebben.

Op onszelf teruggeworpen

We moeten het ook stellen zonder de belangrijke onbelangrijke zaken in het leven, zoals sportwedstrijden en evenementen. We worden daardoor steeds meer op onszelf teruggeworpen en op mensen die bereid zijn hulp te verlenen. In deze tijden merken we dat we het toch echt samen moeten doen en niet alleen aan onszelf moeten denken.