Stationsplein
Door Kees Bakker

Huisvesting statushouders

Als je één ding kunt verwachten, is het wel dat de provincie niet achterover zal leunen als Lelystad niet aan haar taakstelling voor het aantal te vestigen statushouders in deze stad voldoet. In zijn algemeenheid is het de taak van de provincie hierop toe te zien, en in Flevoland worden toezichthoudende taken uitermate serieus genomen.

Ik heb het gevoel, maar dat is enkel een gevoel, dat in andere provincies provinciebesturen wel eens een oogje toeknijpen, maar in Flevoland zit men er bovenop.

Dat er dan wellicht een prijskaartje komt te hangen aan het huisvesten van statushouders, kan nooit de bedoeling van de gemeenteraad zijn geweest. Ook kun je je afvragen of het de bedoeling is het erop aan te laten komen, op dat ingrijpen van de provincie. Of daar dan vervolgens bijvoorbeeld over naar de rechter of het Rijk te stappen. Het is een vreemde paradox: een gemeente heeft keuzevrijheid of men statushouders wel of geen urgentie wil verlenen op de sociale huurmarkt, maar moet tegelijkertijd aan voorgeschreven aantallen voldoen. In een gemeente waar de huurwoningen voor het oprapen liggen, is dat geen paradox, maar we weten allemaal dat in Lelystad de situatie anders is.

Ik heb eerder geschreven dat ik de beweegredenen van de gemeenteraad begrijp: het is vandaag de dag niet te verkopen dat een vluchteling die in Nederland mag blijven urgentie heeft bij het verkrijgen van een huurwoning, terwijl een moeder die in een vechtscheiding ligt, wellicht met kind en al bij een ouder op zolder in moet trekken, omdat zij geen urgentie heeft en de wachttijd voor een huurwoning vier jaar is. Zo’n systeem vraagt om scheve ogen.

Tegelijkertijd moet je het probleem praktisch bekijken. In het geval van Lelystad gaat het bij het huisvesten van statushouders veelal om gezinshereniging. Daar kan toch niemand tegen zijn? Als het dan gaat om statushouders die hier al in een kleinere huurwoning wonen, daarom een grotere krijgen voor het hele gezin, maar dus een kleinere huurwoning leeg achterlaten, is die moeder met haar kind op zolder daar ook mee geholpen. Als je dan als politiek aan je principes vasthoudt, moet je je ook afvragen voor wie je dat doet. Helemaal als daar een prijskaartje aan hangt.

Lees ook: Provincie eist actieplan van Lelystad voor huisvesten van statushouders