Stationsplein
Door Kees Bakker

Botsing

Lelystad - Ik snap het sentiment dat het niet goed is statushouders urgentie te geven bij de toewijzing van sociale huurwoningen heel goed. Het is niet uit te leggen dat als je bijvoorbeeld gaat scheiden en met je twee kinderen op straat komt te staan, je bij je ouders in moet trekken, omdat er niet direct een huurwoning is.

Terwijl andere mensen, vluchtelingen die in Nederland mogen blijven, dan wel gelijk een woning krijgen.

Dan is het kiezen tussen principe en een praktische invalshoek. Emiel van der Herberg (PvdA) heeft vorig jaar uitgerekend dat de gemiddelde wachttijd op een sociale huurwoning twee weken minder wordt als statushouders uit de urgentie worden gehaald Twee weken op een totaal van, schrik niet, 340 weken. Waar hebben we het dan over? Je zou zo’n besluit dan ook symboolpolitiek kunnen noemen.

Daar komt bij dat een aantal partijen die vasthouden aan hun principe, ook de bouw van meer sociale huurwoningen blokkeren. VVD en Leefbaar Lelystad bijvoorbeeld vinden dat er niet getornd mag worden aan de verhouding van 30 procent huur- en 70 procent koopwoningen in Lelystad. Zij hebben meerdere malen tegen initiatieven gestemd om daar vanaf te wijken en meer sociale huur toe te staan. Nu is daar ook veel voor te zeggen, want Lelystad komt uit een tijd dat de verhoudingen andersom waren, en dat is een trauma. Maar ook hier botst het principe met een praktische benadering, want de enige manier om de wachttijd op een sociale huurwoning te verkorten, is er meer te (laten) bouwen.

En dan Leefbaar Lelystad Twee weken noemde ik hen nog een mooi voorbeeld van hoe de democratie werkt, toen twee raadsleden van hen voor tijdelijke urgentie voor statushouders en twee raadsleden tegen stemden. Fractievoorzitter Jack Schoone noemde zijn partij toen ‘democratisch’. Het bleef zonder gevolgen, want de stemmen staakten. Sindsdien heeft Leefbaar kennelijk haar knopen geteld, want men besefte dat bij een nieuwe stemming in de gemeenteraad de tijdelijke urgentie voor statushouders het wel zou halen, en dat wilde men natuurlijk niet op haar geweten hebben. En dus stemde één van de raadsleden die twee weken daarvoor nog voor urgentie was nu tegen, en onthield een ander raadslid zich van stemming (‘neutraal’ noemde Schoone dat) door tijdens de stemming even naar het toilet te gaan. Van lichtend voorbeeld naar de schlemiel van de gemeenteraad: het kan snel gaan in de politiek.

Lees ook: Geen tijdelijke hervatting urgentieregeling voor statushouders