Kayak kijkt uit naar weerzien met 'Lelystad, sjoelstad'

Lelystad – Kayak speelt vrijdag 19 april in Corneel. De band heeft een grotendeels nieuwe line-up en rockt als nooit tevoren. Toetsenist Ton Scherpenzeel blikt vooruit op het weerzien met Lelystad.

Doorgaan

In haar ruim 45-jarige geschiedenis heeft Kayak heel wat bezettingswisselingen ondergaan. ‘De enige constante factor ben ik zelf,’ zegt  toetsenist en songschrijver Ton Scherpenzeel. Vorig jaar bracht de band haar 17e studio-album uit, ‘17’. En dat na een periode dat het er even naar uitzag dat Kayak wellicht zou ophouden te bestaan. ‘Ja, na ‘Cleopatra, the Crown of Isis, dat in 2012 uitkwam, waren er zoveel perikelen binnen de band. Het is ook teleurstellend wat er met die plaat gebeurd is. Artistiek was het een geweldige plaat, maar commercieel gebeurde er niet zoveel mee. Toen heb ik er wel over nagedacht om te stoppen.’

Nieuw bloed

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. ‘Ik heb een jaar stil gezeten, andere dingen gedaan. Maar na een jaar begon ik toch weer nummers te schrijven. Ik besloot wel dat als we dan verder gingen, dat in een nieuwe bezetting moest zijn.’ En die was er, met ‘17’. Met Bart Schwertmann (zang), Marcel Singor (gitaar), Kristoffer Gildenlöw (bas) en de inmiddels teruggekeerde Hans Eijkenaar (drums) staat Ton voor de zoveelste jeugd van Kayak.

‘Zo’n nieuwe bezetting geeft zeker weer nieuwe inspiratie. We hebben elkaar het afgelopen jaar goed leren kennen, weten van elkaar wat we kunnen. Het leidt er ook toe dat ik nu ook weer nieuw werk aan het schrijven ben.’ Met name zanger Bart Schwertmann valt op: een rauwe, diepe stem, die vaak doet denken aan voormalig Kayak-zanger Bert Heerink. ‘Ja, ik snap dat je dat zegt. Hij heeft een beetje datzelfde hardrockgeluid, een rauw randje. Bart is enorm gegroeid in zijn rol. In het begin moesten we nog een beetje aan elkaar wennen, maar nu loopt het als een trein. Hij weet ook wat hij zingt, hij verdiept zich in de muziek en de teksten. Dat maakt dat hij diepte en soul heeft.’

Lelystad sjoelstad

Kortom: na het vieren van het 40-jarige jubileum in 2012 kunnen we ons nu klaar maken voor 50 jaar Kayak? Ton lacht. ‘Ach, je weet nooit hoe het gaat lopen. Ik ben ook de jongste niet meer (Scherpenzeel wordt dit jaar 67, red.). De kans dat ik stop, komt elk jaar een jaartje dichterbij. Ik ben ook twintig jaar ouder dan de rest van de band. Maar zo voel ik me niet, hoor. Ik hoop dat we de 50 halen. Inspiratie is er genoeg.’

Eerst het weerzien met Lelystad. Heeft Ton, met alle zalen waar hij overal ter wereld heeft gespeeld, hier nog herinneringen liggen? ‘Corneel, is dat hetzelfde als Underground? Lage zaal? Ja, daar hebben we wel een paar keer gespeeld. En in het theater heb ik ook vaak gestaan, met Youp van ’t Hek. Ik heb trouwens nog wel een mooie herinnering aan het oude theater, de Agora. Wij speelden daar eens in 1978/1979. Naast de zaal waar we speelden was een sporthal, en daar vond ’s middags tijdens de soundcheck het Nederlands Kampioenschap Sjoelen plaats. We kwamen er bijna niet bovenuit! Wat een lawaai geeft dat, jôh. Dus voor mij staat Lelystad eeuwig bekend als sjoelstad…’